Përgjigje e shkurtër
Ata u mbrojtën nga mëkatet e mëdha. Islami mëson se Allahu (﷾) e ruajti çdo profet nga mëkati i madh dhe nga çdo gabim në përcjelljen e mesazhit të Tij. Kurani i thotë Profetit (ﷺ) të ndjekë udhëzimin e profetëve para tij, pra ata duhej të ishin të denjë për t'u ndjekur. Bibla tregon një histori tjetër. E paraqet Harunin duke bërë viçin e artë. E paraqet Lutin të dehur nga bijat e tij, të cilat mbetën me barrë prej tij. E paraqet Davudin duke bërë kurorëshkelje dhe duke e dërguar në vdekje burrin e gruas. E paraqet Sulejmanin duke u kthyer pas zotave të tjerë. Kurani i nderon secilin prej këtyre njerëzve. Fajin për viçin ia hedh një njeriu tjetër, Samiriut. Thotë qartë se Sulejmani nuk ishte mohues. Madje edhe Bibla e quan Lutin të drejtë dhe e paraqet Davudin si model bindjeje. Rrëfimi i Islamit është ai që qëndron i qëndrueshëm.
Shpjegimi i plotë
Çfarë mëson Islami për profetët
Dijetarët myslimanë e quajnë këtë isme (mbrojtje). Çdo profet, nga Ademi deri te Profeti Muhamed (ﷺ), u ruajt nga Allahu (﷾), si profet, nga mëkati i madh. U ruajt gjithashtu nga çdo gabim në përcjelljen e mesazhit. Kurani i thotë Profetit (ﷺ) të ndjekë udhëzimin që morën profetët e mëparshëm. I quan ata të zgjedhurit dhe të mirët. Shumë dijetarë pranojnë se një profet mund të bënte një lëshim të vogël, për të cilin pendohej shpejt.
“Këta janë ata, të cilët Allahu i ka udhëzuar në rrugën e drejtë, andaj edhe ti (o Muhamed) ndiq rrugën e tyre. Thuaj: “Unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi për atë. Ai është vetëm këshillë për të gjithë botët (njerëzit dhe xhindet)”.”
“Kujto robërit Tanë: Ibrahimin, Is’hakun dhe Jakubin, të fortë (në besim) dhe largpamës. Ne u dhuruam atyre një virtyt të veçantë, që ta kenë gjithmonë në mend botën e ardhshme. Njëmend, ata janë tek Ne, nga njerëzit më të mirë e më të zgjedhur.”
Haruni dhe viçi i artë
Eksodi e paraqet Harunin duke mbledhur arin, duke e formuar viçin, duke ndërtuar një altar përpara tij dhe duke shpallur një festë. Kurani tregon të njëjtën ngjarje, por fajin ia hedh Samiriut, njeriut që e çoi popullin në rrugë të gabuar. Haruni e paralajmëroi popullin se po vihej në provë dhe u tha ta ndiqnin atë. Ata nuk deshën. Kur Musai e kapi, Haruni i kërkoi të mos e llogariste ndër njerëzit e mëkatit.
“Dhe ai i mori nga duart e tyre dhe e formoi me një vegël gdhendjeje, pasi e kishte bërë viç të shkrirë; dhe ata thanë: Këta janë perënditë e tua, o Izrael, që të nxorën nga vendi i Egjiptit.”
“Kur Aaroni e pa këtë, ndërtoi një altar përpara tij; dhe Aaroni shpalli dhe tha: Nesër do të jetë festë për Zotin.”
“(Allahu) tha: “Ne e vumë në provë popullin tënd gjatë mungesës tënde, e Samiriu i nxori ata nga rruga e drejtë”.”
“dhe nga këto ai bëri një trup viçi që pëlliste. Atëherë tha: “Ky është zoti juaj dhe zoti Musait. Ai (Musai) ka harruar (t’ju tregojë për të)!” Vallë, a nuk e shihnin ata, se (viçi) nuk u drejtonte atyre asnjë fjalë dhe nuk ishte në gjendje t’u sillte kurrfarë dëmi apo dobie? Ndërkohë, Haruni u kishte thënë atyre qysh më parë: “O populli im! Kjo është vetëm një provë për ju! Zoti juaj është i Gjithëmëshirshmi, andaj ndiqmëni mua dhe dëgjoni urdhrin tim!” Ata u përgjigjën: “Ne do t’i lutemi atij, derisa të na kthehet Musai”.”
“Kur Musai u kthye te populli i tij, i zemëruar dhe i pikëlluar, thirri: “Shumë e keqe është ajo që keni bërë pas ikjes sime! A mos vallë donit të shpejtonit ndëshkimin e Zotit tuaj?” Pastaj i hodhi pllakat dhe, duke e kapur vëllanë për koke, e tërhoqi drejt vetes. Haruni i tha: “O djali i nënës sime! Në të vërtetë, këta njerëz më quajtën për të dobët dhe gati më mbytën. Mos më turpëro para armiqve dhe mos më llogarit ndër keqbërësit!””
Luti, i dehur apo i drejtë
Zanafilla e mbyll historinë e Lutit me bijat e tij që e dehin dy net radhazi dhe mbeten me barrë prej tij. E megjithatë Dhiata e Re e quan të njëjtin njeri “Lotin e drejtë” dhe “ai njeri i drejtë”. Kurani pajtohet me pamjen e dytë. Lutit iu dha urtësi dhe dituri, dhe ai ishte nga të mirët.
“Atë natë i dhanë të atit të pinte verë; dhe e madhja hyri dhe ra me të atin; dhe ai nuk e kuptoi as kur ajo ra, as kur u ngrit.”
“Kështu të dy bijat e Lotit mbetën me barrë nga i ati.”
“Dhe çliroi Lotin e drejtë, të munduar nga sjellja e ndyrë e të paudhëve (sepse ai njeri i drejtë, duke banuar midis tyre, me atë që shihte dhe dëgjonte, e mundonte ditë për ditë shpirtin e tij të drejtë me veprat e tyre të paligjshme);”
“Lutit i dhamë urtësi dhe dituri, dhe e shpëtuam prej vendbanimit ku bëheshin vepra të liga. Ata ishin vërtet njerëz të këqij e të mbrapshtë. Lutin e pranuam në mëshirën Tonë. Me të vërtetë, ai është prej të mirëve.”
Davudi: një vrasës, apo një njeri që zbatoi çdo urdhërim?
Libri i dytë i Samuelit e paraqet Davudin duke marrë gruan e një njeriu tjetër. Pastaj urdhëron që burri i saj të dërgohet në vijën e parë që të vritet. Libri i parë i Mbretërve e paraqet Perëndinë duke e quajtur Davudin shërbëtorin që zbatoi urdhërimet e Tij dhe bëri vetëm atë që ishte e drejtë. Një kapitull më vonë shton “përveçse në çështjen e Uriahut, Hiteut”. Pra Bibla e paraqet si model bindjeje një njeri që e akuzon për kurorëshkelje dhe vrasje. Këto janë dy nga mëkatet më të rënda në vetë ligjin e saj. Davudi i Kuranit është një profet dhe mbret të cilit Allahu (﷾) i dha Zeburin, urtësinë dhe gjykimin e drejtë. Nuk tregon asnjë krim të tillë.
“Dhe Davidi dërgoi lajmëtarë dhe e mori; ajo erdhi tek ai dhe ai ra me të, sepse ajo ishte pastruar nga papastërtia e saj; pastaj ajo u kthye në shtëpinë e vet.”
“Dhe në letër shkroi kështu: Vendoseni Uriahun në vijën e parë, aty ku beteja është më e ashpër, dhe tërhiquni prej tij, që të goditet e të vdesë.”
“dhe e shkëputa mbretërinë nga shtëpia e Davidit dhe ta dhashë ty; e megjithatë ti nuk ke qenë si shërbëtori im David, që zbatoi urdhërimet e mia dhe më ndoqi me gjithë zemër, duke bërë vetëm atë që ishte e drejtë në sytë e mi;”
“Sepse Davidi bëri atë që ishte e drejtë në sytë e Zotit dhe nuk u largua nga asgjë që ai i kishte urdhëruar gjatë gjithë ditëve të jetës së tij, përveçse në çështjen e Uriahut, Hiteut.”
“Ne ia forcuam mbretërinë dhe i dhamë mençuri e dijeni për të gjykuar.”
“Ne të frymëzuam ty (o Muhamed) me shpallje, ashtu siç frymëzuam me shpallje Nuhun dhe profetët pas tij; siç frymëzuam me shpallje edhe Ibrahimin, Ismailin, Is’hakun, Jakubin dhe bijtë e tij, Isain, Ejubin, Junusin, Harunin, Sulejmanin dhe Davudin, të cilit i dhamë Zeburin.”
Sulejmani dhe Nuhu
Libri i parë i Mbretërve thotë se Sulejmani, në pleqëri, shkoi pas zotave të tjerë. Disa e fajësonin Sulejmanin për magjinë e djajve. Kurani u përgjigjet atyre. Thotë se ishin djajtë ata që mohuan, jo Sulejmani. E quan atë një rob të shkëlqyer në shërbim të Allahut (﷾), që i drejtohej gjithnjë Atij. Nuk e akuzon kurrë se adhuroi zota të tjerë. Zanafilla e paraqet Nuhun të shtrirë i dehur dhe i zbuluar në çadrën e tij. Në Kuran, Nuhu del nga Arka, anija e tij, me paqe dhe bekim nga Allahu (﷾).
“Kur Salomoni u plak, gratë e tij ia kthyen zemrën pas perëndive të tjera; dhe zemra e tij nuk ishte plotësisht me Zotin, Perëndinë e tij, si zemra e Davidit, atit të tij. Sepse Salomoni shkoi pas Ashtortës, perëndeshës së Sidonasve, dhe pas Milkomit, neverisë së Amonitëve. Kështu Salomoni bëri atë që është e keqe në sytë e Zotit dhe nuk e ndoqi plotësisht Zotin, si Davidi, ati i tij.”
“dhe shkuan pas shpifjeve që bënin djajtë kundër mbretërisë së Sulejmanit. E Sulejmani nuk ishte mohues, por djajtë ishin mohues. Ata u mësonin njerëzve magjinë”
“Ne i falëm Davudit Sulejmanin, një rob të mrekullueshëm. Ai i drejtohej gjithnjë me pendesë Zotit!”
“Dhe ai piu nga vera dhe u deh; dhe u zbulua brenda në çadrën e tij.”
“Atëherë iu tha: “O Nuh, zbrit me përshëndetje prej Nesh dhe me bekime për ty dhe pasardhësit e atyre që gjenden me ty. Disa popujve (pas teje), Ne do t’u japim kënaqësi e pastaj do t’i godasë nga Ne dënimi i dhembshëm!””
Pse ka rëndësi kjo prirje
Çdo njëri nga këto ndryshime shkon në të njëjtin drejtim. Aty ku Bibla e akuzon një profet për një mëkat të rëndë, Kurani ose e hedh poshtë akuzën, ose e nderon njeriun dhe nuk tregon asnjë histori të tillë. Vetë Bibla i quan ende këta njerëz të drejtë dhe të bindur. Një libër i kopjuar nga Bibla do t'i përsëriste këto akuza. Kurani i korrigjon ato.
“Dhe çliroi Lotin e drejtë, të munduar nga sjellja e ndyrë e të paudhëve (sepse ai njeri i drejtë, duke banuar midis tyre, me atë që shihte dhe dëgjonte, e mundonte ditë për ditë shpirtin e tij të drejtë me veprat e tyre të paligjshme);”
“dhe e shkëputa mbretërinë nga shtëpia e Davidit dhe ta dhashë ty; e megjithatë ti nuk ke qenë si shërbëtori im David, që zbatoi urdhërimet e mia dhe më ndoqi me gjithë zemër, duke bërë vetëm atë që ishte e drejtë në sytë e mi;”
“Këta janë ata, të cilët Allahu i ka udhëzuar në rrugën e drejtë, andaj edhe ti (o Muhamed) ndiq rrugën e tyre. Thuaj: “Unë nuk kërkoj nga ju kurrfarë shpërblimi për atë. Ai është vetëm këshillë për të gjithë botët (njerëzit dhe xhindet)”.”
| Profeti | Bibla | Kurani |
|---|---|---|
| Haruni | E derdh viçin e artë. | Samiriu e mashtron popullin; Haruni i paralajmëron dhe u thotë ta ndjekin atë. |
| Luti | I dehur nga vajzat e tij, që shtrihen me të; megjithatë 2 Pjetrit e quan ‘Lotin e drejtë’. | I dhënë gjykim dhe dije; një nga të drejtët. |
| Davudi | Merr gruan e një burri tjetër dhe e vret burrin e saj; megjithatë 1 Mbretërve thotë se ai i zbatoi urdhërimet e Perëndisë. | Profet dhe mbret, që iu dha Zeburi, urtësia dhe gjykimi i drejtë. |
| Sulejmani | Ndjek perëndi të tjera në pleqëri. | Djajtë ishin ata që mohuan, jo Sulejmani; i shkëlqyer në shërbim të Allahut (﷾). |
| Nuhu | Rri i dehur dhe i zbuluar në çadrën e tij. | Del nga Anija me paqe dhe bekim nga Allahu (﷾). |
Islami mëson se Allahu (﷾) e ruajti çdo profet nga gjynahet e mëdha dhe nga çdo gabim në përcjelljen e mesazhit të Tij.
Varg pas vargu
2 Samueli 11:4 — Profetët (Nevi'im), kapitulli 11, vargu 4
“Dhe Davidi dërgoi lajmëtarë dhe e mori; ajo erdhi tek ai dhe ai ra me të, sepse ajo ishte pastruar nga papastërtia e saj; pastaj ajo u kthye në shtëpinë e vet.”
Cituar për
Çiltërsia e Biblës për mëkatin e Davudit tregon se ajo është e sinqertë, dhe se Perëndia i fal dhe i përdor mëkatarët.
Përgjigjja
Bibla e paraqet Davudin si modelin. Te Libri i parë i Mbretërve Perëndia e quan Davudin shërbëtorin që zbatoi urdhërimet e Tij dhe bëri vetëm atë që ishte e drejtë. Një kapitull më vonë i njëjti libër bën një përjashtim për Uriahun. Një profet i zgjedhur për ta mbartur fjalën e Allahut (﷾) është dikush që njerëzve u thuhet ta ndjekin. Kurani i jep Davudit urtësi dhe gjykim të drejtë, dhe nuk tregon asnjë krim të tillë.
Ku përfundon — Bibla e paraqet Davudin si model bindjeje dhe njëkohësisht e akuzon për kurorëshkelje dhe vrasje. Davudi i Kuranit është një profet që njerëzit mund ta ndjekin.
Kurani 38:24 — Sureja Sad, ajeti 24
“Davudi e kuptoi, se në të vërtetë Ne e kishim vënë në provë atë, prandaj kërkoi falje nga Zoti i vet, ra në gjunjë dhe u përul, duke u penduar.”
Cituar për
Vetë Kurani thotë se Davudi kërkoi falje, pra edhe ai pranon se ai mëkatoi.
Përgjigjja
Kurani nuk përmend asnjë mëkat. Thotë se Davudi u vu në provë, iu kthye Allahut (﷾) dhe iu fal një lëshim. Thotë gjithashtu se ai ishte i afërt me Allahun (﷾). Ibn Kethiri, një dijetar i Kuranit i shekullit të 14-të, shënon se historitë e treguara për këtë pjesë vijnë nga burime izraelite. Asgjë e vërtetë nuk i vërteton. Dijetarët i lejojnë një profeti një lëshim të vogël, të penduar shpejt, por kurrë kurorëshkeljen dhe vrasjen e 2 Samuelit 11.
Ku përfundon — Të kërkosh falje për një lëshim të pa përmendur nuk është krimi që përshkruan Bibla, dhe përputhet me mësimin islam për profetët.
Kurani 28:15-16 — Sureja El-Kasas, ajeti 15-16
“Një herë Musai hyri në qytet, pa u vënë re nga banorët e tij. Atje pa dy njerëz që rriheshin. Njëri ishte nga të vetët, kurse tjetri ishte nga kundërshtarët. Ai i grupit të vet i kërkoi ndihmë kundër atij të popullit armik. Dhe Musai i ra me grusht atij, duke e vrarë. Pastaj tha: “Kjo është punë e djallit! Ai është armik i betuar i njeriut dhe ngatërrestar i hapur! O Zoti im! Njëmend, Unë i kam bërë keq vetes, andaj më fal!” Dhe Ai e fali. Pa dyshim, Ai është Falësi e Mëshirëploti.”
Cituar për
Vetë Kurani e paraqet Musain duke vrarë një njeri dhe Ademin duke mos u bindur.
Përgjigjja
Musai i ra një goditje të vetme me grusht, duke i ardhur në ndihmë një njeriu të popullit të tij në një përleshje. Dijetarët myslimanë mbajnë se ai nuk donte të vriste. Ai menjëherë i kërkoi falje Allahut (﷾) dhe u fal. Thotë vetë se kjo ndodhi para se Allahu (﷾) ta caktonte një nga të dërguarit. Ademi e harroi besëlidhjen, urdhrin që i kishte dhënë Allahu (﷾), dhe Kurani e quan atë lëshim mosbindje. Ndodhi në Xhenet, para se të zbritej në tokë. Allahu (﷾) ia pranoi pendimin dhe e udhëzoi. Metoda islame mban se mbrojtja vlen për profetët pasi ata zgjidhen, dhe për mesazhin e tyre.
Ku përfundon — Të dy lëshimet ndodhën para profetësisë dhe u falën menjëherë; asnjëri nuk është mëkat i rëndë i një profeti gjatë misionit të tij.
Këndvështrime
Pikëpamja e krishterë
Vetëm Jezusi ishte pa mëkat. Bibla i shënon me sinqeritet mëkatet e heronjve të saj, dhe ky sinqeritet tregon se Perëndia punon nëpërmjet njerëzve me të meta.
Dhiata e Re thotë se të gjithë mëkatuan, dhe se Jezusi u tundua në çdo gjë si ne, por pa mëkat.
Kundërpërgjigje
Islami pajtohet se Jezusi ishte i pastër (19:19). Shumë dijetarë u lejojnë profetëve të tjerë një lëshim të vogël, por Allahu (﷾) i zgjodhi ata për ta mbartur mesazhin e Tij dhe i ruajti nga mëkati i madh. Vetë Bibla e quan Lutin të drejtë dhe thotë se Davudi i zbatoi urdhërimet e Perëndisë.
Bibla shënon se Davudi bëri kurorëshkelje dhe e organizoi vdekjen e Uriahut.
Kundërpërgjigje
Bibla vërtet e shënon. E megjithatë e paraqet Davudin edhe si shërbëtorin që zbatoi urdhërimet e Perëndisë, “përveçse në çështjen e Uriahut, Hiteut”. Pra e bën model bindjeje një njeri që e akuzon për kurorëshkelje dhe vrasje. Davudit të Kuranit i jepet urtësi dhe gjykim i drejtë, pa asnjë krim të tillë.
Pikëpamja islame
Allahu (﷾) i zgjodhi profetët për ta mbartur mesazhin e Tij dhe për t'u ndjekur, prandaj i mbrojti nga mëkati i rëndë. Kurani, i shpallur Profetit (ﷺ), i shfajëson nga akuzat që bën Bibla.
Kurani urdhëron ndjekjen e udhëzimit që morën profetët dhe i quan ata të zgjedhurit dhe të mirët.
Kurani e fajëson Samiriun për viçin e artë dhe shënon Harunin duke e paralajmëruar popullin kundër tij.
Bibla e quan Lutin të drejtë në një libër dhe tregon për dehjen dhe incestin e tij në një tjetër.
Libri i parë i Mbretërve thotë se Davudi i zbatoi urdhërimet e Perëndisë dhe bëri vetëm atë që ishte e drejtë. Një kapitull më vonë bën një përjashtim për Uriahun.
Kurani thotë se Sulejmani nuk ishte mohues dhe e quan atë të shkëlqyer në shërbim të Allahut (﷾).
Kjo e shfajëson nga idhujtaria për të cilën e akuzon 1 Mbretërve 11.
Meqë çdo ndryshim e shfajëson një profet, rrëfimet e Kuranit nuk janë kopjuar nga Bibla, por e korrigjojnë atë.