Çfarë donte të thoshte Jezusi me ‘Mbretëria e Perëndisë do t'ju hiqet’?

“Dëgjoni një shëmbëlltyrë tjetër: Ishte një zot shtëpie që mbolli një vresht, e rrethoi me gardh, gërmoi në të një vozë, ndërtoi një kullë, ua dha me qira disa vreshtarëve dhe shkoi në një vend të largët. Kur u afrua koha e frytave, dërgoi shërbëtorët e tij te vreshtarët për të marrë frytet e tij. Por vreshtarët i kapën shërbëtorët e tij, njërin e rrahën, tjetrin e vranë dhe një tjetër e vranë me gurë. Përsëri dërgoi shërbëtorë të tjerë, më shumë se të parët, dhe ata u bënë po ashtu. Më në fund u dërgoi të birin e vet, duke thënë: Do ta respektojnë birin tim. Por vreshtarët, kur e panë birin, thanë me njëri-tjetrin: Ky është trashëgimtari; ejani ta vrasim dhe ta marrim trashëgiminë e tij. Dhe e kapën, e nxorën jashtë vreshtit dhe e vranë. Kur të vijë, pra, zoti i vreshtit, çfarë do t'u bëjë atyre vreshtarëve? Ata i thanë: Ata njerëz të këqij do t'i shkatërrojë keqas dhe vreshtin do t'ua japë me qira vreshtarëve të tjerë, që do t'i japin frytet në kohën e tyre.”

“Jezusi u tha atyre: A nuk keni lexuar kurrë në Shkrime: Guri që ndërtuesit e hodhën poshtë, pikërisht ai u bë guri i qoshes; kjo është vepër e Zotit dhe është e mrekullueshme në sytë tanë? Prandaj unë po ju them: Mbretëria e Perëndisë do t'ju hiqet dhe do t'i jepet një kombi që do të japë frytet e saj.”

“Dhe krerët e priftërinjve dhe farisenjtë, kur dëgjuan shëmbëlltyrat e tij, e kuptuan se po fliste për ta.”

“Guri që ndërtuesit e hodhën poshtë u bë guri kryesor i qoshes.”

“Dhe, kur pa një fik buzë rrugës, shkoi tek ai dhe nuk gjeti asgjë në të, përveç gjetheve, dhe i tha: Mos lindtë më kurrë fryt nga ti përjetë. Dhe menjëherë fiku u tha.”

“Ai tha edhe këtë shëmbëlltyrë: Një njeri kishte një fik të mbjellë në vreshtin e tij; dhe erdhi të kërkonte fryt në të, por nuk gjeti. Atëherë i tha vreshtarit: Ja, prej tre vjetësh vij e kërkoj fryt në këtë fik dhe nuk gjej; preje; pse ta zërë kot tokën? Dhe ai iu përgjigj e i tha: Zot, lëre edhe këtë vit, derisa ta prashis përreth dhe ta pleh; dhe nëse jep fryt, mirë; përndryshe, pastaj do ta presësh.”

“E gjeta Izraelin si rrush në shkretëtirë; i pashë etërit tuaj si frytet e para të fikut në stinën e tij të parë; por ata shkuan te Baal-Peori, u veçuan për atë turp dhe neveritë e tyre u bënë si ajo që donin.”

“Ky është guri që u përbuz nga ju ndërtuesit, i cili u bë guri i qoshes.”

“Por ju jeni brez i zgjedhur, priftëri mbretërore, komb i shenjtë, popull i veçantë, që të shpallni lëvdimet e atij që ju thirri nga errësira në dritën e tij të mrekullueshme;”

“Prandaj ajo i tha Abrahamit: Përzëre këtë shërbëtore dhe të birin e saj, sepse i biri i kësaj shërbëtoreje nuk do të jetë trashëgimtar bashkë me birin tim, me Isakun.”

“Por edhe nga biri i shërbëtores do të bëj një komb, sepse është pasardhësi yt.”

“Ngrihu, ngrije djalin dhe mbaje në dorë; sepse unë do ta bëj një komb të madh.”

“Dhe kush bie mbi këtë gur do të copëtohet; dhe mbi atë që ai do të bjerë, do ta bëjë pluhur.”

“Kushdo që bie mbi atë gur do të copëtohet; dhe mbi atë që ai do të bjerë, do ta bëjë pluhur.”

“Dhe në ditët e këtyre mbretërve Perëndia i qiellit do të ngrejë një mbretëri që nuk do të shkatërrohet kurrë; dhe mbretëria nuk do t'i lihet një populli tjetër, por do t'i bëjë copë e do t'i asgjësojë të gjitha këto mbretëri, dhe ajo do të qëndrojë përjetë. Ashtu si pe që guri u shkëput nga mali pa duar dhe se ai copëtoi hekurin, bronzin, argjilën, argjendin dhe arin; Perëndia i madh i ka bërë të njohur mbretit atë që do të ndodhë më pas: dhe ëndrra është e vërtetë dhe interpretimi i saj i sigurt.”

Një histori rrëfimtare e pushtimeve të hershme myslimane. Përshkruan rënien e Sirisë dhe të Jeruzalemit, rënien e kryeqytetit persian Ktesifon me thesarin e tij mbretëror në vitet 630, dhe pushtimin e Egjiptit deri në fillim të viteve 640, të gjitha brenda rreth një dhjetëvjeçari pas vdekjes së Profetit (ﷺ).

Ebu Hurejra transmeton se Profeti (ﷺ) e krahasoi veten dhe profetët para tij me një njeri që ndërtoi një shtëpi të bukur, por la bosh vendin e një tulle në një kënd. Njerëzit i binin përqark, e admironin dhe uronin që tulla të ishte në vend. Ai tha: Unë jam ajo tullë, dhe unë jam i fundit i profetëve.