Përgjigje e shkurtër
Jo. Në vitin 628 të e.s. një grua e Hajberit i dha Profetit Muhamed (ﷺ) një dele të helmuar, por helmi nuk e vrau. Ai jetoi edhe rreth katër vjet. Në atë kohë Meka dhe pjesa më e madhe e Arabisë e pranuan Islamin, dhe Kurani vazhdoi të shpallej derisa u plotësua. Vdiq në sëmundjen e tij të fundit, që filloi me një dhimbje koke dhe u rëndua. Në të ai tha se ende e ndiente dhimbjen e helmit, ndaj ka shumë mundësi që helmi ta ketë dobësuar, dhe dijetarët myslimanë e konsiderojnë vdekjen e tij vdekje shehidi. As asgjë nga këto nuk e bën atë profet të rremë. Kurani 69:44-47 përshkruan një falsifikues që Allahu (﷾) e ndal, që gënjeshtra e tij të mos shkojë më tej. Ligji i Përtërirë 18:20 thotë se një profet i rremë “do të vdesë”, por çdo profet vdes, dhe asnjë gjykatë nuk e dënoi kurrë. Moisiu dha një provë tjetër për një profet të rremë: një profeci që nuk realizohet. Përgjigjja e Islamit është se ai e përfundoi misionin e tij, ndaj asnjëri varg nuk e përshkruan atë.
Shpjegimi i plotë
Argumenti i kritikut
Disa kritikë të krishterë bashkojnë tre tekste. I pari është një hadith, një transmetim i asaj që tha dhe bëri Profeti (ﷺ). Thotë se në sëmundjen e tij të fundit ai ende e ndiente helmin që hëngri në Hajber. Tha se i dukej sikur aorta, arteria kryesore e trupit, po i pritej. I dyti është Kurani, që thotë se Allahu (﷾) do t'ia priste damarin e jetës një njeriu që shpikte shpallje. I treti është Ligji i Moisiut, që thotë se një profet që flet atë që Perëndia nuk e ka urdhëruar do të vdesë. Nga këto ata argumentojnë se Kurani dhe Bibla e dënojnë të dy atë.
Aishja transmeton se në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se ende e ndiente dhimbjen e ushqimit që kishte ngrënë në Hajber, dhe se i dukej sikur aorta po i pritej nga ai helm.
“Sikur ai (Muhamedi), në mënyrë të rreme, të Na kishte veshur ndonjë fjalë, Ne do ta kapnim atë për dorën e djathtë dhe me siguri që do t’ia prisnim damarin e qafës e askush prej jush nuk do të mund ta mbronte.”
“Por profeti që guxon të flasë në emrin tim një fjalë që unë nuk e kam urdhëruar ta thotë, ose që flet në emër të perëndive të tjera, ai profet do të vdesë.”
Myslimanët e regjistruan vetë
Islami e pranon transmetimin. Fjalët për aortën vijnë nga Aishja, gruaja e Profetit (ﷺ), dhe ruhen në Sahih el-Buhari, libri më i besueshëm i haditheve. Një bashkësi që fsheh një profet të rremë nuk do ta ruante pikërisht transmetimin që mund ta përdornin kritikët e saj. Myslimanët nuk e shohin si mallkim. Helmi nuk e vrau në Hajber. Ai vdiq rreth katër vjet më vonë, në një sëmundje që filloi me një dhimbje koke dhe u rëndua aq shumë sa duhej ndihmuar për të ecur. Fakti që e ndiente ende helmin atëherë tregon se mund ta ketë dobësuar. Dijetarët myslimanë e konsiderojnë vdekjen e tij vdekje shehidi për shkak të tij, një nder dhe jo një ndëshkim. Ibn Rexhebi, një dijetar mysliman i shekullit të 14-të, e regjistron këtë mendim.
Aishja transmeton se në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se ende e ndiente dhimbjen e ushqimit që kishte ngrënë në Hajber, dhe se i dukej sikur aorta po i pritej nga ai helm.
Aishja u ankua për dhimbje koke, duke thënë: ‘Ah, koka ime!’ Profeti (ﷺ) u përgjigj se ishte më shumë ai që duhej të thoshte: ‘Ah, koka ime!’. Biografët e hershëm e vendosin këtë në fillim të sëmundjes së tij të fundit.
Aishja transmeton se kur sëmundja e Profetit (ﷺ) u rëndua, gratë e tij e lejuan të kujdesej për të në shtëpinë e saj. Ai erdhi duke ecur midis dy burrave, me këmbët që i tërhiqeshin për tokë. Atje kërkoi t'i derdhej përsipër uji i shtatë calikëve që të mund t'i këshillonte njerëzit, pastaj doli, i udhëhoqi në namaz dhe u foli.
Ibn Rexhebi regjistron mendimin se Profeti (ﷺ) vdiq shehid nga efekti i helmit të Hajberit.
Lexojeni ajetin të plotë
Kurani 69:44-47 është një kusht, dhe përshkruan dorën e vetë Allahut (﷾). Nëse i Dërguari do të shpikte fjalë në emër të Allahut (﷾), Allahu (﷾) do ta kapte dhe do ta ndalte. Askush nuk do të mund ta mbronte. Ajeti përfytyron një falsifikues të ndalur që gënjeshtra e tij të mos shkojë më tej. Profeti (ﷺ) jetoi rreth katër vjet pas Hajberit, nga viti i shtatë pas Hixhretit (shpërnguljes së tij nga Meka në Medinë) deri në të njëmbëdhjetin. Kurani vazhdoi të shpallej. Në haxhin e tij të fundit në Mekë, Haxhin e Lamtumirës, Kurani e shpalli fenë të përsosur. Omeri, një nga ndjekësit e tij më të afërt, kujtoi më vonë ditën dhe vendin ku zbriti. Një falsifikuesi të ndalur nga Allahu (﷾) nuk do t'i ishte lejuar të përfundonte librin që po falsifikonte.
“Sikur ai (Muhamedi), në mënyrë të rreme, të Na kishte veshur ndonjë fjalë, Ne do ta kapnim atë për dorën e djathtë dhe me siguri që do t’ia prisnim damarin e qafës e askush prej jush nuk do të mund ta mbronte.”
“Sot jua përsosa fenë tuaj, e plotësova dhuntinë Time ndaj jush dhe zgjodha që Islami të jetë feja juaj.”
Një burrë hebre i tha Omer ibn el-Hattabit se po t'u kishte zbritur hebrenjve ajeti ‘Sot jua përsosa fenë tuaj’, ata do ta kishin mbajtur atë ditë si festë. Omeri u përgjigj se myslimanët e dinë saktësisht kur dhe ku zbriti: një të premte, ndërsa Profeti (ﷺ) qëndronte në Arafat gjatë haxhit.
Ajeti dhe hadithi, secili në kontekstin e vet
Suretu el-Hakka, kaptina 69 e Kuranit, u përgjigjet atyre që e quanin Profetin (ﷺ) poet ose falltar. Thotë se Kurani është shpallje e zbritur nga Zoti i botëve. Pastaj thotë çfarë do të ndodhte nëse i Dërguari do të shpikte fjalë në emër të Allahut (﷾). Allahu (﷾) do ta kapte për dorën e djathtë dhe do t'ia priste damarin e jetës, dhe askush nuk do të mund ta mbronte. Ajeti është një kusht për një falsifikues. Përfytyron dorën e vetë Allahut (﷾) që e ndal, që gënjeshtra të mos shkojë më tej. Hadithi ka një tjetër mjedis. Aishja transmeton çfarë tha Profeti (ﷺ) në sëmundjen e tij të fundit. Ai ende e ndiente dhimbjen e ushqimit që kishte ngrënë në Hajber, dhe tani i dukej sikur arteria po i pritej nga ai helm. Ai po përshkruante dhimbjen e një sëmundjeje, nga një helm që njerëzit ia kishin dhënë rreth katër vjet më parë. Nuk tha se Allahu (﷾) e kishte kapur. Myslimanët që e dinin ajetin përmendsh janë ata që i regjistruan fjalët e tij. Dhe dijetarët myslimanë e konsideruan vdekjen e tij vdekje shehidi, një nder. Pra secili duhet lexuar në mjedisin e vet. Ajeti përshkruan një falsifikues të ndalur para se ta mbarojë punën. Hadithi përshkruan një të Dërguar në dhimbje pasi puna e tij ishte e plotë.
“e nuk është fjalë poeti; sa pak që besoni! Nuk është as fjalë e ndonjë falltari; sa pak që po reflektoni! Ai është shpallje e zbritur nga Zoti i botëve!”
“Sikur ai (Muhamedi), në mënyrë të rreme, të Na kishte veshur ndonjë fjalë, Ne do ta kapnim atë për dorën e djathtë dhe me siguri që do t’ia prisnim damarin e qafës e askush prej jush nuk do të mund ta mbronte.”
Aishja transmeton se në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se ende e ndiente dhimbjen e ushqimit që kishte ngrënë në Hajber, dhe se i dukej sikur aorta po i pritej nga ai helm.
“Sot jua përsosa fenë tuaj, e plotësova dhuntinë Time ndaj jush dhe zgjodha që Islami të jetë feja juaj.”
Ibn Rexhebi regjistron mendimin se Profeti (ﷺ) vdiq shehid nga efekti i helmit të Hajberit.
Helmi nuk ia mbylli misionin
Njerëzit e Hajberit i thanë Profetit (ﷺ) pse e kishin helmuar mishin. Nëse ishte gënjeshtar, thanë ata, do të shpëtonin prej tij, dhe nëse ishte profet, nuk do ta dëmtonte. Gruaja që ia shërbeu tha se kishte dashur ta vriste. Ai i tha se Allahu (﷾) nuk do t'ia jepte kurrë fuqinë për ta bërë këtë. Ajo nuk mundi: Profeti (ﷺ) jetoi edhe rreth katër vjet dhe e përfundoi misionin e tij. Në sëmundjen e tij të fundit vdiq në shtëpinë e Aishes në Medinë, i mbështetur në gjoksin e saj, me fjalët e besimit në buzë.
Ebu Hurejra transmeton se pasi u mor Hajberi, Profetit (ﷺ) iu dha një dele e pjekur e helmuar. Ai i mblodhi hebrenjtë e vendit dhe i pyeti nëse e kishin helmuar. Ata thanë po. Kur i pyeti pse, thanë se donin të dinin: nëse ishte gënjeshtar, do të shpëtonin prej tij, dhe nëse ishte profet, nuk do ta dëmtonte.
Enesi transmeton se një grua hebreje i solli Profetit (ﷺ) mish deleje të helmuar dhe ai hëngri prej tij. Kur e sollën tek ai, ajo tha se kishte dashur ta vriste. Ai iu përgjigj se Allahu nuk do t'ia jepte kurrë fuqinë për ta bërë këtë. Shokët e tij e pyetën nëse duhej ta vrisnin, dhe ai tha jo.
Aishja transmeton se Profeti (ﷺ) vdiq në shtëpinë e saj, në ditën e saj, me kokën mbështetur në gjoksin e saj. Në çastet e tij të fundit ai i pastroi dhëmbët me një misvak të zbutur, e fshiu fytyrën me ujë, tha se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se vdekja ka agonitë e saj, dhe pastaj tha ‘Me shoqërinë më të lartë’ derisa ndërroi jetë.
- 628 e.s. (7 h.)
Delja e helmuar në Hajber
Ai i thotë gruas se Allahu (﷾) nuk do t'i jepte kurrë asaj fuqinë për ta vrarë.
- Katër vitet që pasuan
Misioni i tij vazhdon
Meka dhe pjesa më e madhe e Arabisë e pranojnë Islamin, dhe Kurani vazhdon të shpallet.
- Haxhi i tij i fundit
Feja e përsosur
Në Haxhin e Lamtumirës, Kurani e shpall fenë të përsosur.
- 11 h.
Sëmundja e tij e fundit
Fillon me një dhimbje koke dhe rëndohet. Ai ende e ndien dhimbjen e helmit. Vdes në shtëpinë e Aishjes në Medinë, me fjalët e besimit në buzë.
Kurani 69:44-47 përshkruan një falsifikator të ndërprerë para se ta mbarojë punën e tij. Profeti (ﷺ) jetoi sa ta mbaronte të tijën.
Çfarë do të thotë ‘ai profet do të vdesë’
Çdo profet vdes. Vetë Moisiu vdiq “sipas fjalës së Zotit”, dhe askush nuk e merr këtë si provë se ishte i rremë. Pra fjalët e Ligjit të Përtërirë 18:20 duhet të thonë më shumë sesa të vdesësh një ditë. Mishna, kodi më i hershëm i ligjit hebraik, e trajton vdekjen e profetit të rremë si dënim. E rendit mes atyre që një gjykatë i dënon me vdekje.
“Por profeti që guxon të flasë në emrin tim një fjalë që unë nuk e kam urdhëruar ta thotë, ose që flet në emër të perëndive të tjera, ai profet do të vdesë.”
“Kështu Moisiu, shërbëtori i Zotit, vdiq atje në vendin e Moabit, sipas fjalës së Zotit. Dhe ai e varrosi në një luginë në vendin e Moabit, përballë Beth-Peorit; por askush nuk e di varrin e tij deri në ditën e sotme. Moisiu ishte njëqind e njëzet vjeç kur vdiq; sytë e tij nuk ishin dobësuar dhe fuqia e tij natyrore nuk ishte pakësuar. Dhe bijtë e Izraelit e qanë Moisiun në fushat e Moabit tridhjetë ditë; kështu mbaruan ditët e të qarit dhe të zisë për Moisiun. Dhe Jozueu, biri i Nunit, ishte plot me frymën e diturisë, sepse Moisiu kishte vënë duart mbi të; dhe bijtë e Izraelit e dëgjuan dhe bënë ashtu si i kishte urdhëruar Zoti Moisiun. Dhe nuk doli më në Izrael asnjë profet si Moisiu, të cilin Zoti e njihte ballë për ballë,”
Rendit fajtorët që një gjykatë hebraike i dënon me vdekje me mbytje. Profeti i rremë është një prej tyre, pranë atij që profetizon në emër të një idhulli.
Kurani i tha se do të vdiste
Kurani nuk thotë kurrë se Profeti (ﷺ) nuk do të vdiste. I thotë: “Sigurisht që ti (o Muhamed) do të vdesësh një ditë e, sigurisht që edhe ata do të vdesin.” E quan vetëm një të Dërguar, si të dërguarit që kaluan para tij. Dhe pyet nëse besimtarët do të ktheheshin prapa po të vdiste ose të vritej. Kur ai vdiq, shoku i tij më i afërt Ebu Bekri ua recitoi të dy ajetet njerëzve të pikëlluar. Pra vdekja e tij erdhi ashtu siç e kishte thënë vetë shkrimi i tij.
“Sigurisht që ti (o Muhamed) do të vdesësh një ditë e, sigurisht që edhe ata do të vdesin.”
“Muhamedi është vetëm i Dërguar, para të cilit ka pasur edhe të dërguar të tjerë. Nëse ai vdes ose vritet, a mos do të ktheheni ju prapa? Kushdo që kthehet prapa, nuk i bën kurrfarë dëmi Allahut. Dhe Allahu do t’i shpërblejë falënderuesit.”
Aishja transmeton se, kur vdiq Profeti (ﷺ), Omeri ngulmonte se ai nuk kishte vdekur. Erdhi Ebu Bekri, ia puthi fytyrën Profetit, pastaj u tha njerëzve se kush e adhuronte Muhamedin duhej ta dinte se Muhamedi kishte vdekur, dhe kush e adhuronte Allahun duhej ta dinte se Allahu është i gjallë dhe nuk vdes kurrë. Ai recitoi 39:30 dhe 3:144, se Muhamedi nuk është tjetër veçse një i dërguar, dhe njerëzit qanë.
Ku të çon leximi i kritikut
I lexuar si një dënim me vdekje i zbatuar nga njerëzit, vargu nuk i përshtatet Muhamedit (ﷺ). Asnjë gjykatë nuk e dënoi kurrë, dhe ai vdiq në sëmundjen e tij të fundit në shtëpi, me punën e mbaruar. Supozoni se të dënuarit nga njerëzit do të provonte se dikush është i rremë. Atëherë rregulli do të binte mbi Jezusin, të cilin Ungjijtë e Dhiatës së Re thonë se një këshill e dënoi me vdekje për blasfemi. Nuk bie, sepse profetë të vërtetë u vranë. Vetë Jezusi tha se Jerusalemi i vriste profetët, dhe Kurani flet për ata që “vrasin profetët padrejtësisht”. Myslimanët nuk besojnë se Jezusi u vra, sepse Kurani e mohon. Prova që dha vetë Moisiu për një profet të rremë është tjetër: një profeci që nuk realizohet.
“Ju e dëgjuat blasfeminë; ç'mendoni? Dhe të gjithë e dënuan si fajtor që meriton vdekjen.”
“dhe për fjalët e tyre: “Ne e vramë Mesihun – Isain, të birin e Merjemes, të dërguarin e Allahut”. Por, ata as e vranë, as e kryqëzuan, por ashtu u është dukur. Ata që nuk u pajtuan për çështjen e tij, me siguri që gjenden në dyshim për të. Ata nuk kanë ditur kurrgjë për të, por vetëm kanë hamendësuar. Ata, në të vërtetë, nuk e kanë vrarë,”
“O Jerusalem, Jerusalem, që vret profetët dhe vret me gurë ata që të janë dërguar, sa herë desha t'i mbledh bijtë e tu, ashtu si klloçka i mbledh zogjtë e saj nën krahë, dhe ju nuk deshët!”
“Lajmëroi ata që mohojnë shpalljet e Allahut, vrasin profetët padrejtësisht dhe vrasin edhe ata që urdhërojnë të veprohet me drejtësi, për dënimin e dhembshëm që i pret.”
“Kur një profet flet në emër të ZOTIT, në qoftë se gjëja nuk ndodh dhe nuk realizohet, ajo është një gjë që ZOTI nuk e ka thënë, por profeti e ka thënë me mendjemadhësi; mos ki frikë prej tij.”
Varg pas vargu
Kurani 69:44-47 — Sureja El-Hakka, ajeti 44-47
“Sikur ai (Muhamedi), në mënyrë të rreme, të Na kishte veshur ndonjë fjalë, Ne do ta kapnim atë për dorën e djathtë dhe me siguri që do t’ia prisnim damarin e qafës e askush prej jush nuk do të mund ta mbronte.”
Cituar për
Allahu tha se do t'ia priste damarin e jetës një falsifikuesi. Në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se e ndiente aortën duke iu prerë nga helmi i Hajberit. Pra ajeti e dënon.
Përgjigjja
Ajeti është një kusht për Allahun (﷾) që kap një falsifikues që gënjeshtra e tij të mos shkojë më tej. Ky njeri jetoi edhe katër vjet, mori shpallje të tjera, pa Arabinë ta pranonte Islamin dhe e dëgjoi fenë të shpallur të përsosur. Gruaja që e helmoi donte t'ia mbyllte misionin aty për aty. Ai i tha se Allahu (﷾) nuk do t'ia jepte kurrë fuqinë për ta bërë këtë.
Ku përfundon — Ajeti përshkruan një falsifikues të ndalur para se ta mbarojë punën. Profeti (ﷺ) e përfundoi misionin e tij, ndaj ajeti nuk i përshtatet.
Ligji i Përtërirë 18:20 — Tevrati (Ligji), kapitulli 18, vargu 20
“Por profeti që guxon të flasë në emrin tim një fjalë që unë nuk e kam urdhëruar ta thotë, ose që flet në emër të perëndive të tjera, ai profet do të vdesë.”
Cituar për
Një profet që flet në emër të Perëndisë atë që Perëndia nuk e ka urdhëruar “do të vdesë”, dhe Muhamedi (ﷺ) vdiq nga helmi.
Përgjigjja
Çdo profet vdes, edhe Moisiu, ndaj fjalët duhet të thonë një dënim. Mishna e rendit profetin e rremë mes atyre që një gjykatë i dënon me vdekje. Profeti (ﷺ) vdiq në shtëpi në sëmundjen e tij të fundit, vite pas helmit, dhe asnjë gjykatë njerëzish nuk e dënoi. Edhe kur Bibla e tregon Perëndinë duke goditur një profet të rremë, Hananian, ai vdiq po atë vit (Jeremia 28:15-17). Profeti (ﷺ), përkundrazi, jetoi edhe vite dhe e përfundoi misionin e tij.
Ku përfundon — Sipas leximit hebraik vargu përshkruan një dënim të zbatuar nga një gjykatë. Nuk përshkruan vdekjen e Profetit (ﷺ).
Sahih el-Buhari 4428 — Kitab el-Megazi (Fushatat ushtarake), hadithi 4428
Aishja transmeton se në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se ende e ndiente dhimbjen e ushqimit që kishte ngrënë në Hajber, dhe se i dukej sikur aorta po i pritej nga ai helm.
Cituar për
Në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se e ndiente aortën duke iu prerë: pikërisht arteria që përmend Kurani 69:46.
Përgjigjja
Fjalët nuk janë të njëjta. Kurani thotë el-uetin; hadithi thotë ebher. Por të dyja emërtojnë një arterie të madhe të trupit: Jusuf Aliu e përkthen fjalën e Kuranit ‘the artery of his heart’ (arteria e zemrës së tij), përkthimi shqip ‘damarin e qafës’, dhe përkthimi i hadithit ‘aorta’. Pra fjala e ndryshme nuk provon asgjë në asnjërin drejtim. Ajo që i përgjigjet akuzës është konteksti. Ajeti është një kusht: Allahu (﷾) që kap një falsifikues që gënjeshtra e tij të mos shkojë më tej. Profeti (ﷺ) foli për dhimbjen e një helmi të ngrënë rreth katër vjet më parë, pasi feja ishte shpallur e përsosur. Nuk tha se Allahu (﷾) ia kishte prerë arterien, dhe vdiq në shtëpi me misionin e plotë.
Ku përfundon — Cilado qoftë fjala, ajeti flet për një falsifikues të ndalur para se ta mbarojë punën. Profeti (ﷺ) e mbaroi të vetën.
Kurani 5:67 — Sureja El-Maide, ajeti 67
“O i Dërguar! Trego atë që të është shpallur nga Zoti yt! Në qoftë se nuk e bën këtë, atëherë nuk e ke përcjellë Mesazhin e Tij; Allahu të ruan ty prej njerëzve. Natyrisht që Allahu nuk i udhëzon njerëzit që nuk besojnë.”
Cituar për
Kurani premtoi se Allahu do ta ruante prej njerëzve (5:67). E megjithatë një grua e Hajberit e helmoi, ndaj premtimi dështoi.
Përgjigjja
Ajeti e lidh premtimin me misionin e tij. I thotë të tregojë atë që i është shpallur, dhe thotë se Allahu (﷾) do ta ruajë prej njerëzve. Gruaja donte ta vriste, dhe ai i tha se Allahu (﷾) nuk do t'ia jepte kurrë fuqinë për ta bërë këtë. Ajo nuk mundi. Ai jetoi edhe rreth katër vjet dhe e tregoi të gjithë, derisa feja u shpall e përsosur. Pastaj vdiq në shtëpi në sëmundjen e tij të fundit, jo nga dora e ndonjë njeriu.
Ku përfundon — Askush nuk e ndaloi ta tregonte mesazhin, dhe askush nuk e vrau. Premtimi u mbajt.
Kurani 7:188 — Sureja El-A'raf, ajeti 188
“Thuaj: “Unë nuk mund t’i sjell vetes as dobi, as dëm, përveçse aq sa dëshiron Allahu. Sikur ta dija të padukshmen, do t’i shumoja të mirat dhe nuk do të më prekte asnjë e keqe. Unë jam vetëm paralajmërues dhe sjellës i lajmeve të mira për njerëzit që besojnë”.”
Cituar për
Nëse ishte profet, pse Allahu nuk e paralajmëroi para se ta hante mishin e helmuar?
Përgjigjja
Kurani e paraqet duke thënë se nuk mund t'i sjellë vetes as dobi, as dëm, përveçse aq sa dëshiron Allahu (﷾), dhe se sikur ta dinte të padukshmen, nuk do ta prekte asnjë e keqe. Një profet di vetëm atë që Allahu (﷾) i tregon, dhe Kurani flet për profetë që u dëmtuan e madje u vranë. Njerëzit e Hajberit e quajtën helmin provë: nëse ishte gënjeshtar, do të shpëtonin prej tij. Nuk shpëtuan prej tij. Ai jetoi dhe e përfundoi misionin e tij.
Ku përfundon — Të dëmtohesh nuk e bën një profet të rremë. Ajo që shpresonin helmuesit, të shpëtonin prej tij, nuk ndodhi.
Këndvështrime
Kritikët e krishterë
Në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se e ndiente helmin e Hajberit duke i prerë aortën. Ata thonë se kjo është vdekja që Kurani 69:46 i jep një falsifikuesi dhe vdekja që Ligji i Përtërirë 18:20 i jep një profeti të rremë.
Në sëmundjen e tij të fundit Profeti (ﷺ) tha se i dukej sikur aorta, arteria e madhe e zemrës, po i pritej. Tha se ishte helmi që kishte ngrënë në Hajber.
Kundërpërgjigje
Islami e pranon transmetimin. Por dhimbja nga helmi nuk tregon se Allahu (﷾) e ndali. Ai jetoi edhe rreth katër vjet, dhe Kurani e shpalli fenë të plotë.
Kurani 69:46 thotë se Allahu do t'ia priste damarin e jetës një të Dërguari që shpikte fjalë. Pra, thonë ata, fjalët e Profetit (ﷺ) tregojnë se dënimi u zbatua.
Kundërpërgjigje
Ajeti është një kusht për një falsifikues që Allahu (﷾) e ndal para se gënjeshtra e tij të përhapet. Profeti (ﷺ) nuk u ndal. Jetoi edhe rreth katër vjet dhe Kurani u plotësua.
Ligji i Përtërirë 18:20 thotë se një profet që flet një fjalë që Perëndia nuk e ka urdhëruar do të vdesë.
Kundërpërgjigje
Vargu thotë vërtet ‘ai profet do të vdesë’, por edhe Moisiu vdiq, ndaj duhet të thotë më shumë sesa të vdesësh një ditë. Mishna e lexon si dënim të një gjykate, dhe asnjë gjykatë nuk e dënoi kurrë Profetin (ﷺ). Prova e vetë Moisiut është një profeci që dështon.
Pikëpamja islame
Profeti Muhamed (ﷺ) jetoi katër vjet pas helmit, e plotësoi Kuranin dhe vdiq në shtëpi në sëmundjen e tij të fundit. Asnjëri varg nuk e përshkruan atë.
Kurani 69:44-47 është një kusht për një falsifikues që Allahu (﷾) e ndal para se gënjeshtra e tij të përhapet. Profeti (ﷺ) jetoi sa ta shihte fenë të shpallur të plotë.
Njerëzit e Hajberit thanë se e përdorën helmin si provë. Nëse ishte profet, nuk do ta dëmtonte.
Profeti (ﷺ) i foli gruas që e helmoi. Allahu (﷾), i tha ai, nuk do t'ia jepte kurrë fuqinë për ta vrarë.
Profeti (ﷺ) vdiq në shtëpinë e Aishes në Medinë, i mbështetur në gjoksin e saj.
Çdo profet vdes, edhe Moisiu. Dhe Mishna e rendit profetin e rremë mes atyre që një gjykatë i dënon me vdekje.
Kurani i tha Profetit (ﷺ) se do të vdiste, dhe Ebu Bekri e recitoi atë ajet kur ai vdiq.
Profetët e vërtetë mund të vriten. Jezusi tha se Jerusalemi i vriste profetët, dhe Kurani i dënon ata që vrasin profetët.
Prova e vetë Moisiut për një profet të rremë është një profeci që nuk realizohet.
Helmi nuk e vrau: ai vdiq rreth katër vjet më vonë në sëmundjen e tij të fundit. Meqë e ndiente ende dhimbjen e tij atëherë, dijetarët myslimanë e konsiderojnë vdekjen e tij vdekje shehidi.