Зошто последната Божја порака дошла во Арабија во 7 век?

“Аллах најдобро знае кому ќе му го довери пратеништвото Свое”

“Ние те пративме со Вистината, радосни вести да носиш и да опоменуваш; а нема народ на кого не му дошол тој што опоменува.”

“Ние на секој народ Пратеник му испративме: „Само Аллах обожувајте Го, а тргнете се од тагутот!“ И меѓу нив имаше од тие коишто Аллах ги упатил, а и од тие што заслужиле да останат во заблуда. Затоа патувајте по светот за да видите како завршија тие што Пратениците за лага ги обвинуваа.”

“Секој народ имал Пратеник. И кога Пратеникот нивен ќе дојде меѓу нив, ним праведно ќе им биде пресудено, нема да им биде нанесено насилство.”

“И пред тебе Пратеници испраќавме, за некои од нив ти кажувавме, а за некои не ти кажувавме. И ниеден Пратеник не можеше да направи никакво чудо без Аллахова волја. А кога Аллаховата закана ќе се исполни, ќе биде пресудено според правдата и тогаш лажливците ќе бидат губитници.”

“а тие велат: „Тој ја измислува!“ Не, таа е Вистината од Господарот твој за да го опоменуваш народот на кој пред тебе не му дошол никој за да го опоменува, за да се упатат по Вистинскиот пат.”

“за да го опоменуваш народот чиишто предци не биле опоменувани, па е рамнодушен!”

Изразот „народот чиишто предци не биле опоменувани“ го објаснува како Арапите, зашто пред Веровесникот (ﷺ) до нив не дошол опоменувач. Додава дека тоа што се спомнати само тие не ги исклучува другите, исто како што спомнувањето на некои членови од една група не поништува општа изјава. Упатува на ајетите и широко пренесените хадиси за тоа дека тој е испратен до сите, изложени кај 7:158.

Го наведува Катаде: народот на кој се мисли е Курејш, неписмен народ до кој не дошол опоменувач пред Мухамед (ﷺ). Ги наведува и Ибн Аббас и Мукатил: тоа се луѓето од меѓувремето (фетра) меѓу Иса и Мухамед. Трет поглед: Аллаховиот доказ стоел против нив преку опомената на претходните пратеници, иако тие не виделе пратеник.

Џабир ибн Абдуллах пренесува дека Веровесникот (ﷺ) спомнал пет нешта што му биле дадени, а што не му биле дадени на ниеден веровесник пред него. Последното од нив: секој претходен веровесник бил испратен само до својот народ, а тој бил испратен до целото човештво.

“Ние не сме пратиле ниту еден Пратеник кој не зборувал на јазикот на народот свој, за да му објасни. А Аллах заблудува кого Тој сака и го упатува на Вистинскиот пат тој кого Тој сака; Тој е Силен и Мудар.”

“Кажи: О, луѓе, јас сум ви на сите вас Аллахов Пратеник, Неговата власт е и на небесата и на Земјата; нема друг бог освен Него, Тој дава живот и смрт, и затоа верувајте во Аллах и во Пратеникот Негов, веровесникот, кој не знае да чита и да пишува, кој верува во Аллах и во зборовите Негови; следете го него, за да бидете упатени!”

“Ние те пративме на целото човештво, радосни вести да им носиш и да ги опоменуваш, но повеќето луѓе не знаат”

“а тебе само како милост на световите те пративме.”

“А мене овој Куран ми се објавува за со него вас и тие до кои тој ќе допре да ги опоменам.”

“Мухамед не е татко никому од вашите луѓе, туку е Аллахов Пратеник и последен веровесник – а Аллах сè добро знае.”

“Ние го објавуваме Куранот и Ние над него ќе бдееме.”

Зејд ибн Сабит пренесува дека откако многумина што го знаеле Куранот напамет биле убиени кај Јемама, Ебу Бекр го замолил да го собере Куранот во еден том, потсетувајќи го дека тој ја запишувал објавата за Аллаховиот Пратеник. Зејд го собрал од запишани парчиња и од меморијата на луѓето, а довршениот примерок поминал од Ебу Бекр кај Омер, а потоа кај Хафса.

Два пергаментни листа со делови од сурите 18 до 20 во рано хиџаско писмо. Во 2015 Оксфордската единица за радиојаглеродно датирање со акцелератор го датирала пергаментот меѓу 568 и 645 н.е., со веројатност од 95,4 проценти, распон што го опфаќа животот на Веровесникот (ﷺ) (околу 570-632). Освен мали правописни детали, текстот на листовите е текстот на тие сури каков што го има Куранот денес.

Студија на палимпсестот од Сана (Сана 1), ракопис чиј прв, избришан текст лежи под подоцнежен стандарден текст. Еден лист е радиојаглеродно датиран, со висока веројатност, пред 671 н.е. Авторите тврдат дека избришаниот долен текст е кодекс на асхаб од видот за кој раните муслимански извори велат дека постоел пред стандардниот примерок на Осман, и дека доказите го поддржуваат преданието дека стандардниот текст потекнува од Осман. Заклучуваат дека стандардниот текст го пренесува учењето на Веровесникот (ﷺ) поверно отколку долниот текст.

“И додека Ибрахим и Исмаил темелите на Ќаба ги ѕидаа, молеа: Господару наш, прими го ова од нас, бидејќи Ти, навистина, сè слушаш и сè знаеш!”

“Господару наш, направи нè нас двајца да Ти бидеме предани муслимани, и нашите потомци да Ти бидат предани, покажи ни ги обредите наши и прости ни, бидејќи Ти го примаш покајувањето и Милостив си!”

“Господару наш, испрати им Пратеник, еден помеѓу нив, кој ајетите Твои ќе им ги кажува и за Книгата и за мудроста ќе ги научи и ќе ги исчисти, бидејќи Ти си навистина Силниот и Мудриот!”

“Ние ви испративме еден од вас како Пратеник, за Нашите ајети да ви ги кажува, да ве исчисти и за Книгата и за мудроста да ве подучи, и за тоа што не го знаевте да ве научи.”

“Првиот храм изграден за луѓето е тој во Бека, благословен и патоказ на световите. Во него има очигледни знаци – местото на коешто стоеше Ибрахим! И тој што ќе влезе во него ќе биде безбеден. Аџилакот должен е да го заврши, поради Аллах, секој што е во можност да дојде до него. А тој што не верува – па, Аллах е навистина независен од световите.”

Објаснува дека Ибрахим се молел за луѓето од Светото подрачје во Мека, барајќи од Бог да испрати меѓу нив пратеник од нив, т.е. од самите потомци на Ибрахим. Смета дека оваа услишена дова се совпаднала со она што Бог веќе го одредил: Мухамед (ﷺ), испратен како пратеник меѓу неписмениот народ и до него, и до сите неарапски народи, од луѓето и џиновите.

“И уште рекоа: ‘Зошто не му е објавен овој Куран на некој угледен човек од овие два града?’ Зарем тие ја расподелуваат милоста на Господарот твој?”

“Аллах најдобро знае кому ќе му го довери пратеништвото Свое”

“О, луѓе, Ние од еден маж и од една жена ве создадовме и на народи и племиња ве поделивме за да се запознавате. Најугледен кај Аллах е тој што најмногу се плаши од Него; Аллах, навистина, сè знае и ништо не Му е скриено.”

“А кога Ибрахим беше ставен во искушение со неколку зборови од Господарот негов, па тој потполно ги изврши, Аллах рече: „Ќе направам ти да им бидеш предводник на другите луѓе“. „И некои од моите потомци?“ – запраша тој. – „Ветувањето Мое не ги опфаќа насилниците“. – му одговори.”

Ебу Хурејре пренесува подолго кажување на Веровесникот (ﷺ) за добрите дела и нивната награда. Меѓу нив: кој ќе тргне по пат барајќи знаење, Аллах ќе му го олесни патот до Џенетот; и кога луѓето ќе се соберат во џамија за да го учат Куранот и заедно да го проучуваат, врз нив слегува смиреност, ги покрива милост и ги опкружуваат ангелите. Завршува со: кого ќе го задржат неговите дела, нема да го забрза неговото потекло.

“А мене овој Куран ми се објавува за со него вас и тие до кои тој ќе допре да ги опоменам.”

“Ние те пративме на целото човештво, радосни вести да им носиш и да ги опоменуваш, но повеќето луѓе не знаат”

“Ние на секој народ Пратеник му испративме: „Само Аллах обожувајте Го, а тргнете се од тагутот!“ И меѓу нив имаше од тие коишто Аллах ги упатил, а и од тие што заслужиле да останат во заблуда. Затоа патувајте по светот за да видите како завршија тие што Пратениците за лага ги обвинуваа.”

“Ти навистина не можеш да го упатиш на Вистинскиот пат тој што ти сакаш да го упатиш, Аллах му укажува на Вистинскиот пат на тој што Тој сака и Тој добро ги знае тие кои по Вистинскиот пат ќе тргнат.”

“Нема присилба кон верата, Вистинскиот пат јасно се разликува од заблудата! Тој што не верува во тагутот, а верува во Аллах, се држи за најцврстата врска, којашто нема да се прекине! А Аллах сè слуша и сè знае.”