Што вели Библијата за жените заробени во војна?

“Кога ќе излезеш во војна против своите непријатели, и Господ, твојот Бог, ќе ти ги предаде во рацете, и ќе ги заробиш, И ќе видиш меѓу заробените убава жена, и ќе ја посакаш, за да ја земеш за жена; Тогаш доведи ја дома во својата куќа; и таа нека ја избричи својата глава и нека ги исече своите нокти; И нека ја соблече од себе облеката на своето ропство, и нека остане во твојата куќа, и нека ги оплакува својот татко и својата мајка цел месец: а потоа влези кај неа и биди ѝ маж, и таа ќе ти биде жена. И ќе биде така, ако не ти е мила, тогаш пушти ја да оди каде што сака; но никако не продавај ја за пари, не тргувај со неа, затоа што ја понизи.”

“Но жените, и малите деца, и добитокот, и сè што е во градот, сиот негов плен, земи го за себе; и јади го пленот од своите непријатели, што ти го дал Господ, твојот Бог.”

“И Мојсеј се разгневи на началниците на војската, на илјадниците и стотниците, кои дојдоа од битката. И Мојсеј им рече: Зар ги оставивте живи сите жени? Ете, тие, по советот на Валаам, ги наведоа синовите Израелеви да направат престап против Господ во работата со Фегор, и имаше помор во собранието Господово. Сега, затоа, убијте го секое машко меѓу малите деца, и убијте ја секоја жена што познала маж лежејќи со него. А сите женски деца што не познале маж лежејќи со него, оставете ги живи за себе.”

“И собранието испрати таму дванаесет илјади мажи од најхрабрите и им заповеда, велејќи: Одете и поразете ги жителите на Јавис Галаадски со острицата на мечот, со жените и децата. И ова е она што ќе го направите: Уништете го сосема секое машко и секоја жена што лежела со маж. И најдоа меѓу жителите на Јавис Галаадски четиристотини млади девици, што не познале маж лежејќи со машко: и ги доведоа во логорот во Сило, што е во земјата Ханаан. И целото собрание испрати некои да им зборуваат на синовите на Венијамин што беа на карпата Римон и да ги повикаат на мир. И Венијамин се врати во тоа време; и им ги дадоа за жени оние што ги беа оставиле живи од жените на Јавис Галаадски: но сепак не им беа доволни.”

“Затоа им заповедаа на синовите на Венијамин, велејќи: Одете и седнете во заседа во лозјата; И гледајте, и ете, ако ќерките на Сило излезат да играат во ора, тогаш излезете од лозјата и грабнете си секој по жена од ќерките на Сило, и одете во земјата на Венијамин. И ќе биде така, кога нивните татковци или нивните браќа ќе дојдат кај нас да се жалат, ќе им речеме: Бидете благонаклонети кон нив заради нас: зашто во војната не зачувавме за секој човек жена: а вие не им ги дадовте во ова време, за да бидете виновни. И синовите на Венијамин направија така, и си зедоа жени, според нивниот број, од оние што играа, што ги грабнаа: и отидоа и се вратија во своето наследство, и ги поправија градовите и живееја во нив.”

“Ако некој најде девојка што е девица, која не е свршена, и ја фати и легне со неа, и бидат откриени; Тогаш човекот што легнал со неа нека му даде на таткото на девојката педесет сикли сребро, и таа нека му биде жена; бидејќи ја понизил, не може да ја отпушти во сите свои денови.”

Ебу Сеид ел-Худри пренесува дека по битката кај Евтас асхабите се воздржувале од заробените жени, и Аллах го објавил Куран 4:24; тие станале дозволени дури откако ќе им истечел периодот на чекање (иддет).

Ебу Дерда пренесува дека Веровесникот (ﷺ) наишол на жена пред породување на вратата од еден шатор и, кога чул дека мажот што ја поседувал сакал да има односи со неа, рекол дека решил да го проколне со клетва што ќе го следи во неговиот гроб.

“И нека се воздржат тие што немаат можност да се оженат, додека Аллах од изобилствата Свои не им помогне! А со тие што се сопственост ваша кои сакаат да се откупат, ако се во состојба тоа да го направат, за откупот договорете се. И дајте им нешто од имотот кој Аллах ви го дал. И не ги терајте робинките свои да се занимаваат со блуд – ако тие сакаат да бидат побожни – за да ги стекнете минливите добра на овој свет; а ако некој на тоа ги присили, Аллах, откако биле приморани, ќе им прости и кон нив ќе биде милостив.”

Студија за ропството во исламската традиција и во други општества. Покажува дека ропството било сеопшто во предмодерниот свет, ги изложува правилата на исламското право за робовите и робинките и наведува дека класичните правници ја штителе робинката со закон од штета, а не со модерниот јазик на согласноста: ханбелискиот правник ел-Бухути сметал дека ако нејзиниот господар ја присилил кога таа не можела да издржи и ја повредил, таа требало да биде ослободена.

Малик пренесува од Нафи, од Ибн Омер, дека халифот Омер пресудил: кога робинка ќе му роди дете на својот господар, тој не смее да ја продаде, да ја подари или да ја остави на своите наследници; кога тој ќе умре, таа е слободна. Ова е пресуда на Омер, а не изрека на Веровесникот (ﷺ).

Официјалната египетска установа за фетви наведува дека исламското право јасно го забранува ропството денес, дека меѓународните договори што го криминализираат ропството ги обврзуваат муслиманите, дека поробувањето станало злосторство и дека прописите за робовите во исламската правна наука се суспендирани затоа што повеќе не се применуваат.