Закони за отпадништво: дали луѓето биле казнувани затоа што го примиле исламот?

‘Кога Римската империја станала христијанска, отпадниците биле казнувани со одземање на сите граѓански права. Не можеле да сведочат на суд и не можеле ниту да оставаат ниту да наследуваат имот.’ Ги наведува Теодосијанскиот законик, книга XVI, наслов 7 (De apostatis), и Јустинијановиот законик, книга I, наслов 7. ‘Во средниот век и граѓанското и канонското право ги ставале отпадниците во иста група со еретиците.’

Насловот за муслиманите (моро) во законикот на кралот Алфонсо X од Кастилја. Законот 2 вели дека христијаните треба да ги придобиваат муслиманите за верата со добри зборови и проповед, ‘не со сила’, и забранува да се присилуваат. Законот 4 вели дека оние што се одрекуваат од верата во Христос и стануваат Маври прават многу големо злодело и предавство; ако таков човек ‘се најде на кое било место под наша власт, нека умре за тоа’. Законот 5 вели дека отпадникот, христијанин што станал Евреин или Мавр, а потоа се покајал и се вратил, сепак не треба да остане неказнет: тој треба засекогаш да биде жигосан како бесчестен, така што неговото сведочење никогаш да не се прифати, да не може да врши никаква служба и да не може ниту да прави тестамент ниту да биде нечиј наследник.

Договорот од Гранада забранувал елчесите, христијани што станале муслимани, да се враќаат во христијанството против нивната волја. Во 1499 година кардиналот Франсиско Хименес де Сиснерос искористил една дупка во договорот за да ги повика елчесите и да ги затвори оние што одбиле да се вратат во христијанството. На 18 декември 1499 година, службениците што придружувале една жена елче биле опколени откако таа извикала дека ја присилуваат да стане христијанка, и започнал бунтот. Неговото задушување било искористено за отфрлање на договорот, а на муслиманите им било понудено крштевање, ропство или смрт, или прогонство; до 1501 година муслиманите во Гранада формално станале христијани.

Португалски војник што учествувал во освојувањето на Гоа во 1510 година под Афонсо де Албукерке. Кога Албукерке се вратил речиси две години подоцна, Лопеш се оженил со локална жена, го примил исламот и преминал кај Расул Кан. Расул Кан ги предал португалските отпадници под услов да им се поштеди животот; наместо тоа, тие биле мачени и многумина умреле. Како нивен водач, на Лопеш му биле отсечени носот, ушите, десната рака и левиот палец. На пат кон дома избрал да остане на далечниот остров Света Елена, каде што живеел речиси сам околу триесет години и умрел во 1545 година.

Приказ на книгата на А. Р. Азам за Фернао Лопеш. Лопеш станал муслиман и понудил да се бори против своите сонародници за муслиманскиот владетел на Биџапур. Албукерке ‘им наредил на своите послушници да му ги отсечат на Лопеш носот, ушите, десната рака и левиот палец’. Во 1516 година добил кралско помилување и тргнал за Португалија, но, плашејќи се дека во Лисабон ќе се смета за предавник, скокнал од бродот на Света Елена. По 14 години таму се вратил во Лисабон со брод што минувал, се сретнал со кралот и кралицата, а потоа се вратил на својот остров, каде што умрел дванаесетина години подоцна.

За судењата на инквизицијата против морисците, муслиманите во Шпанија крстени со сила, затоа што го задржале исламот. ‘На ауто да фе во Севиља на 24 септември 1559 година, тројца морисци биле изгорени, а осум помирени со санбенито и затвор; од нив шестмина биле и камшикувани, меѓу кои три жени.’ За големото ауто да фе во Мадрид на 30 јуни 1680 година: ‘имало само еден мухамеданец, Лазаро Фернандес, наречен Мустафа, роден во Кадис, кој отпаднал и пловел како корсар; тој останал упорен во својата прифатена вера и бил изгорен жив.’

Ги изложува условите на предавањето со кои Фердинанд и Изабела ги примиле муслиманите од Гранада како поданици, ветувајќи им ги нивните земји, нивните џамии и нивното сопствено право. Опишува како присилните преобразувања во Гранада ги следеле самоволните методи на Франсиско Хименес де Сиснерос, архиепископ на Толедо, и како кралскиот декрет (прагматика) од 12 февруари 1502 им наредил на сите Маври да ги напуштат кралствата Кастилја и Леон до крајот на април, задржувајќи ги момчињата под четиринаесет и девојчињата под дванаесет години, под услови што го правеле заминувањето невозможно: можеле да пловат само од пристаништата во Бискаја, не можеле да одат во Навара, Арагон, кај Турците или кај Маврите во Африка, и се соочувале со смрт ако останеле. Ли вели дека едиктот не нудел наведена алтернатива, така што преобраќањето, единствениот начин да се избегне, можело да се нарече доброволно; пасусот го насловува ‘Присилно преобраќање во Кастилја’.

‘Оние што имаат робови од Гвинеја да ги крстат.’ Секој, од која било состојба, што има робови од Гвинеја треба да ги крсти и да ги направи христијани во рок од шест месеци откако ги стекнал, ‘под казна да ги изгуби во корист на оној што ќе ги побара’. Ако роб постар од десет години не сака да стане христијанин кога господарот ќе го побара тоа, господарот треба да му каже на приорот или на парохот на црквата; ако робот, предупреден од свештеникот и прашан пред сведоци, сè уште го одбива крштевањето, господарот не подлежи на никаква казна. Робовите од десет години или помлади треба да се крстат во рок од еден месец, ‘бидејќи кај нив не е потребно да се чека нивната согласност’. Децата родени од робинки од Гвинеја треба да се крстат во вообичаените рокови за христијанските деца. Законикот бил издаден во 1603 година, а неговата петта книга останала на сила во Бразил сè до кривичниот законик од 1830 година.

Историја на стотиците илјади западноафрикански муслимани поробени во Америките од шеснаесеттиот до деветнаесеттиот век. Ги следи робовладетелските патишта во Сенегамбија, фуланските земји, Хаусаленд и областа на стариот Мали; покажува дека многу од заробениците знаеле да читаат и пишуваат на арапски; ги раскажува животите на Ајуба Сулејман Дијало, Омар ибн Саид и Билали Мухамед; ги опишува принудното крштевање, новите имиња и притисокот против муслиманската практика; го опфаќа востанието во Баија од 1835; и објаснува зошто исламот не опстанал кај нивните потомци.

Францускиот кралски едикт што го уредувал ропството на француските острови во Америка. Неговиот втор член наредува сите робови на островите да бидат крстени и поучени во католичката, апостолска и римска вера, и доселениците што купуваат новопристигнати Африканци да ги пријават во рок од една седмица кај гувернерот и интендантот, кои треба да се погрижат тие да бидат поучени и крстени.

“Ако твојот брат, синот на твојата мајка, или твојот син, или твојата ќерка, или жената на твоите гради, или твојот пријател, кој ти е како твојата душа, те наговара тајно, велејќи: Ајде да одиме и да им служиме на други богови, кои не си ги познавал ни ти, ни твоите татковци; имено, на боговите на народите што се околу вас, блиску до тебе или далеку од тебе, од едниот крај на земјата до другиот крај на земјата; немој да се согласиш со него, ниту да го послушаш; и твоето око да не го пожали, ниту да го поштедиш, ниту да го прикриеш: туку сигурно убиј го; твојата рака нека биде прва врз него за да биде погубен, а потоа раката на сиот народ. И каменувај го со камења за да умре; зашто бараше да те одврати од Господ, твојот Бог, кој те изведе од египетската земја, од домот на ропството.”

“Ако се најде меѓу вас, во некој од твоите градови што ти ги дава Господ, твојот Бог, маж или жена што направил беззаконие во очите на Господ, твојот Бог, престапувајќи го Неговиот завет, и отишол и им служел на други богови и им се поклонувал, или на сонцето, или на месечината, или на некоја од небесните војски, што Јас не сум го заповедал; и тоа ти биде кажано, и си чул за тоа, и си испитал внимателно, и ете, вистина е, и работата е сигурна, дека таква гнасотија е направена во Израил: тогаш изведи го тој маж или таа жена, кои ја направиле таа зла работа, пред твоите порти, тој маж или таа жена, и каменувај ги со камења додека не умрат. Според устата на двајца сведоци, или тројца сведоци, нека биде погубен оној што заслужува смрт; но според устата на еден сведок нека не биде погубен.”

Синедрион (еврејски врховен суд) што погубува човек еднаш во седум години се нарекува уништувачки суд. Рабинот Елазар бен Азарија вели: еднаш во седумдесет години. Рабинот Тарфон и рабинот Акива велат: да седевме ние во Синедрионот, никој никогаш не би бил погубен. Рабан Шимон бен Гамлиел одговара дека тогаш тие би ги умножиле убијците во Израел.

Освалд Руфајзен по раѓање бил Евреин, но преминал во католицизмот. Во овој случај од 1962 година (16 PD 2428), кој одлучувал кој е Евреин за потребите на Законот за враќање, Врховниот суд на Израел утврдил дека тој е отпадник и дека не се квалификува како Евреин според Законот за враќање.

До 2023 година, десет индиски сојузни држави имале свои закони против верско преобраќање со сила, со мамење или со измама. Преобраќањата не се целосно забранети и може да се направат со одобрение на окружниот судија, по законските постапки. Уредбата за забрана на незаконско преобраќање на верата на Утар Прадеш од 2020 година, одобрена во 2021 година, пропишува од една до десет години затвор за прекршителите, или од две до десет години кога преобратениот е малолетник, жена или припадник на закажана каста или племе; неовластениот меѓуверски брак исто така е прекршок.

Член 8: кој сака да се преобрати мора најмалку шеесет дена однапред да му даде изјава на окружниот судија; окружниот судија ќе нареди полицијата да спроведе истрага ‘во врска со вистинската намера, целта и причината за предложеното верско преобраќање’; неподнесувањето на изјавата се казнува со затвор од шест месеци до три години. Член 9: по преобраќањето, лицето испраќа втора изјава во рок од шеесет дена, со своите податоци и со старата и новата вера; окружниот судија ќе ја истакне ‘на огласната табла на канцеларијата’; лицето мора да се појави пред него во рок од 21 ден. Член 5 (изменет во 2024 година): незаконското преобраќање се казнува со затвор од три до десет години.

За Законот за верско преобраќање во Мјанмар, одобрен од парламентот во август 2015 година: со него би се формирал Одбор за проверка и регистрација на верското преобраќање во секоја општина. Секој постар од 18 години што сака да ја смени верата би поднел барање во кое ги наведува причините за преобраќањето. Барателот би бил интервјуиран од најмалку петмина членови на одборот, по што следува период на проучување од 90 дена, и добива потврда за преобраќање само ако одборот одобри. Хјуман рајтс воч го нарече ‘сосема неоправдано мешање на државата во правото на слобода на совеста и верата’.

‘Комисијата утврдува дека правото на слобода на мислата, совеста и верата е речиси целосно ускратено’. Освен неколку цркви под државна контрола, на христијаните им е забрането да ја практикуваат својата вера и се прогонувани; луѓето фатени како го практикуваат христијанството подлежат на тешки казни.

‘Членовите на Комунистичката партија на Кина (КПК) не смеат да веруваат во религија’, рекол Џу Веиќун од Одделот за работа на Обединетиот фронт на Партијата, пишувајќи во партиското списание Ќиуши. Тој рекол дека слободата на верско убедување во Кина значи дека секој граѓанин може да верува или да не верува и дека ‘луѓето што не се членови на КПК имаат слобода на верско убедување’.

Истражување за преобратениците во исламот во Обединетото Кралство за организацијата Faith Matters. ‘Мнозинството (66%) од испитаниците изјавиле дека нивното семејство имало негативен став кон нивното преобраќање во исламот. Само 11% од испитаниците изјавиле позитивен став, додека 12% биле неутрални.’ ‘Од оние што изјавиле негативен став, 43% навистина изјавиле дека ставот на нивното семејство со текот на времето се сменил во позитивен, додека 30% станале неутрални, а 28% останале негативни.’ Зборовите на самите преобратеници вклучуваат ‘Изолација од поранешното семејство и пријателите’.

Абдуллах ибн Месуд пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека крвта на муслиман што сведочи дека нема друг бог освен Аллах и дека тој е Негов Пратеник може да се пролее само во три случаи: живот за живот, оженет човек што ќе направи прељуба, и оној што излегува од верата, напуштајќи ја заедницата (ел-марик минед-дин ет-тарик лил-џемаа).

Аиша пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека крвта на муслиман може законски да се пролее само поради една од три причини: оженет човек што ќе направи прељуба; оној што ќе излезе да војува против Аллах и Неговиот Пратеник; или оној што ќе изврши убиство. Ебу Давуд го става овој хадис во поглавјето ‘Пропис за оној што ќе отпадне’.

Икрима пренесува дека кога Али изгорел некои еретици, Ибн Аббас рекол дека тој не би ги изгорел, затоа што Веровесникот (ﷺ) забранил некој да се казнува со Аллаховата казна со оган. Тој би наредил да бидат убиени, затоа што Веровесникот рекол: кој ќе ја смени својата вера, убијте го.

“Некои следбеници на Книгата велат: „Верувајте во тоа што им е објавено на верниците, на почеток на денот, а при крајот на денот негирајте го тоа, со цел и тие својата вера да ја напуштат!“”

Стандардниот ханефиски правен прирачник објаснува зошто жената што го напушта исламот не се погубува. Правилото е дека казните за неверувањето чекаат за ахиретот, бидејќи нивното предвремено извршување би го расипало значењето на овој живот како искушение. Световната казна отстапува од тоа правило само за да се одбие непосредна штета, а тоа е водењето војна (ел-хираб). Тоа не се очекува од жените, па жената што го напушта исламот се задржува, а не се убива.

Секој што должи верност на Соединетите Држави и поведе војна против нив, или се приклони кон нивните непријатели, давајќи им помош и поддршка, е виновен за предавство и ќе биде казнет со смрт, или ќе биде затворен не помалку од пет години и парично казнет.

Ибн Кудаме, ханбелиски правник, смета дека, како правило, никој не смее да изврши одредена казна (хадд) освен владетелот (имамот) или оној што тој ќе го овласти да постапува во негово име. Единствениот исклучок што го дозволува е еден стар пропис за господарот и неговиот сопствен роб, кој денес нема примена.

Коментирајќи го правилото на ел-Хираки дека отпадникот, маж или жена, што е полнолетен и со здрав разум, треба да биде повикан назад во исламот три дена пред каква било казна, Ибн Кудаме, ханбелиски правник, бележи дека повикувањето на отпадникот да се покае е ставот на повеќето научници, и дека тоа била пресудата на Омер.

Усаме ибн Зејд пренесува дека во една битка убил човек откако човекот рекол ‘Нема друг бог освен Аллах’, мислејќи дека го рекол тоа само за да се спаси. Веровесникот (ﷺ) прашувал повторно и повторно: го уби откако рече дека нема друг бог освен Аллах? Усаме рекол дека посакал да не бил муслиман пред тој ден.

Стандардниот ханефиски правен прирачник смета дека жената што ќе го напушти исламот не се погубува. Таа се задржува сè додека не се врати во исламот.

Стандардниот ханефиски правен прирачник објаснува зошто жената што го напушта исламот не се погубува. Правилото е дека казните за неверувањето чекаат за ахиретот, бидејќи нивното предвремено извршување би го расипало значењето на овој живот како искушение. Световната казна отстапува од тоа правило само за да се одбие непосредна штета, а тоа е водењето војна (ел-хираб). Тоа не се очекува од жените, па жената што го напушта исламот се задржува, а не се убива.

“На тие што биле верници, а потоа станале неверници, па повторно станале верници и потоа пак станале неверници, и неверувањето го зголемиле, Аллах навистина нема да им прости и на Вистинскиот пат нема да ги изведе!”

Во 2019 година, 79 од 198 земји и територии (40%) имале закони или политики против богохулење, вклучувајќи некои во Европа, а 22 имале закони против отпадништво.

“Нема присилба кон верата, Вистинскиот пат јасно се разликува од заблудата! Тој што не верува во тагутот, а верува во Аллах, се држи за најцврстата врска, којашто нема да се прекине! А Аллах сè слуша и сè знае.”

‘Кога Римската империја станала христијанска, отпадниците биле казнувани со одземање на сите граѓански права. Не можеле да сведочат на суд и не можеле ниту да оставаат ниту да наследуваат имот.’ Ги наведува Теодосијанскиот законик, книга XVI, наслов 7 (De apostatis), и Јустинијановиот законик, книга I, наслов 7. ‘Во средниот век и граѓанското и канонското право ги ставале отпадниците во иста група со еретиците.’

Насловот за муслиманите (моро) во законикот на кралот Алфонсо X од Кастилја. Законот 2 вели дека христијаните треба да ги придобиваат муслиманите за верата со добри зборови и проповед, ‘не со сила’, и забранува да се присилуваат. Законот 4 вели дека оние што се одрекуваат од верата во Христос и стануваат Маври прават многу големо злодело и предавство; ако таков човек ‘се најде на кое било место под наша власт, нека умре за тоа’. Законот 5 вели дека отпадникот, христијанин што станал Евреин или Мавр, а потоа се покајал и се вратил, сепак не треба да остане неказнет: тој треба засекогаш да биде жигосан како бесчестен, така што неговото сведочење никогаш да не се прифати, да не може да врши никаква служба и да не може ниту да прави тестамент ниту да биде нечиј наследник.