Дали Талмудот го нарекува Исус маѓепсник што го завел Израил?

“Нашите рабини поучуваат: Левата рака секогаш нека одбива, а десната нека повикува, не како Елисеј, кој го одби Гиезиј со двете раце, и не како Р. Јехошуа бен Перахја, кој го одби Јешу (Назареецот) со двете раце.”

“Што е со Р. Јехошуа бен Перахја? Кога царот Јанај ги убиваше нашите рабини, Р. Јехошуа бен Перахја [и Исус] побегнаа во Александрија Египетска. Кога настана мир, Шимон бен Шетах испрати до него: ‘Од мене [Ерусалим], градот на светоста, до тебе, Александријо Египетска [сестро моја]. Мојот сопруг престојува во тебе, а јас седам напуштена.’ Тој дојде и се најде во едно гостилиште; му укажаа голема почит. Тој рече: ‘Колку е убаво ова гостилиште!’ (Исус) му рече: ‘Рабине, таа има тесни очи.’ Тој рече: ‘Беднику, со тоа ли се занимаваш?’ Испрати четиристотини труби и го екскомуницираше. Тој [т.е. Исус] дојде пред него многу пати и му рече: ‘Прими ме.’ Но тој не сакаше да го забележи. Еден ден тој [т.е. Р. Јех.] ја кажуваше Шема, а тој [т.е. Исус] дојде пред него. Тој сакаше да го прими и му даде знак. Тој [т.е. Исус] помисли дека го одбива. Отиде, закачи една плочка и ѝ се поклони. Тој [Р. Јех.] му рече: ‘Врати се.’ Тој одговори: ‘Вака примив од тебе, дека секој што греши и ги наведува многумина на грев, не му даваат можност да се покае.’ И еден учител рекол: ‘Исус Назареецот практикуваше магија и го заведе и го измами Израел.’”

Агада. Една барајта (тану рабанан) поучува: левата рака секогаш нека одбива, а десната нека приближува, не како Елисеј, кој го одбил Гиезиј со двете раце, и не како Јехошуа бен Перахија, кој го одбил Јешу ха-Ноцри со двете раце. Следува расказот. Кога царот Јанај ги убивал мудреците, Јехошуа бен Перахија и Јешу отишле во Александрија. На враќање учителот пофалил едно гостилиште; ученикот рекол дека очите на гостилничарката се тесни (терутот); учителот го екскомуницирал со четиристотини шофари. Подоцна, додека ја кажувал Шема, учителот му мавнал да почека; ученикот помислил дека е отфрлен, ‘отиде, исправи една тула и ѝ се поклони’ (азал закаф левента ве-хиштахаве лах) и одбил да се покае, наведувајќи го правилото на својот учител дека на оној што греши и ги наведува многумина на грев не му се дава можност да се покае. Завршува: ‘И Учителот рече: Јешу практикувал магија, заведувал и го одвел Израел во заблуда’ (кишеф ве-хесит ве-хидиах ет Јисраел). Печатените изданија од Базел (1578-81) натаму го отстраниле името. Постариот облик на расказот во Ерусалимскиот Талмуд е во Хагига 2:2.

Агада. Една барајта (тану рабанан) поучува: левата рака секогаш нека одбива, а десната нека приближува, не како Елисеј, кој го одбил Гиезиј со двете раце, и не како Јехошуа бен Перахија, кој го одбил Јешу ха-Ноцри со двете раце. Следува расказот. Кога царот Јанај ги убивал мудреците, Јехошуа бен Перахија и Јешу отишле во Александрија. На враќање учителот пофалил едно гостилиште; ученикот рекол дека очите на гостилничарката се тесни (терутот); учителот го екскомуницирал со четиристотини шофари. Подоцна, додека ја кажувал Шема, учителот му мавнал да почека; ученикот помислил дека е отфрлен, ‘отиде, исправи една тула и ѝ се поклони’ (азал закаф левента ве-хиштахаве лах) и одбил да се покае, наведувајќи го правилото на својот учител дека на оној што греши и ги наведува многумина на грев не му се дава можност да се покае. Завршува: ‘И Учителот рече: Јешу практикувал магија, заведувал и го одвел Израел во заблуда’ (кишеф ве-хесит ве-хидиах ет Јисраел). Печатените изданија од Базел (1578-81) натаму го отстраниле името. Постариот облик на расказот во Ерусалимскиот Талмуд е во Хагига 2:2.

Агада. Една барајта поучува дека Елисеј се разболел три пати, а една од болестите била затоа што го одбил Гиезиј со двете раце. Потоа истата поука како Санхедрин 107б: левата рака нека одбива, а десната нека приближува, не како Јехошуа бен Перахија, ‘кој го одби Јешу ха-Ноцри, еден од своите ученици (ми-талмидав), со двете раце’. Расказот следува речиси со истите зборови; тука Шимон бен Шетах е скриен од својата сестра, а Јехошуа бен Перахија бега во Александрија; ученикот не се спомнува во бегството. Ученикот ‘исправи една тула и ѝ се поклони’ (закаф левента палха). Завршува: ‘како што рече Учителот: Јешу ха-Ноцри практикуваше магија, заведуваше, го одведе во заблуда и го наведе на грев Израел’ (кишеф ве-хесит ве-хидиах ве-хехти ет Јисраел).

“Името на Исус се наоѓа во овој пасус во кодексите од Минхен, Фиренца и Карлсруе, што ги користел Рабиновиц, а исто така и во сите постари изданија на Талмудот. Во изданието од Базел, 1578-81, и во сите подоцнежни, печатарскиот цензор го избришал.”

Главата 3, ‘Лекомислениот ученик’, ги споредува Санхедрин 107б и Сота 47а со расказот за Јехуда бен Табај во Ерусалимскиот Талмуд. Шефер наоѓа дека именувањето на ученикот како Исус е подоцнежна фаза на расказот: го нема во Ерусалимскиот Талмуд и се наоѓа само во некои ракописи на вавилонската верзија, па расказот не зачувува никаква историја за Исус. Смета дека поклонувањето на тулата одразува што еден вавилонски уредник мислел дека е идолопоклонство, а не некоја христијанска практика, и дека рамката на уредникот го обвинува учителот, Јехошуа бен Перахија, што го одбил ученикот.

Ги чита пасусите за Исус во Вавилонскиот Талмуд како намерни контраприкази што ги пародираат расказите од Новиот завет, напишани од рабини што ги познавале Евангелијата, особено Матеј и Јован. Тврди дека овој смел одговор дошол од сасанидска Вавилонија, каде што рабините живееле надвор од христијанската власт, за разлика од Евреите во римска и византиска Палестина. Во неговата табела на ракописи и печатења, сите три ракописи на Гитин 57а го именуваат Исус, додека печатењето Сончино (1484-1519) го изоставува името, а вилнското издание гласи ‘грешниците на Израел’; таквите празнини во печатените пасуси за Исус ги припишува на цензурата или на печатарите што ја претекнувале. За Гитин 57а се сомнева дека подбивањето со мудреците било изворното обвинение во расказот, сметајќи дека уредникот го позајмил од Ерувин 21б. Потоа нуди, како признаено шпекулативно читање, дека изметот го исмева Евхаристијата: Исус седи во она што неговите следбеници го произведуваат откако ќе го изедат неговото тело.

Агада, раскажана за да покаже дека Јехуда бен Табај бил Наси. Луѓето од Ерусалим сакале да го направат Наси, а тој побегнал во Александрија. Тие напишале: ‘Од Ерусалим големиот до Александрија малата: до кога мојот вереник ќе седи меѓу вас, а јас ќе седам тагувајќи за него?’ На враќање дома со брод, тој зборувал убаво за домаќинката што ги примила. ‘Еден од неговите ученици’ (хад мин талмидој) рекол дека нејзиното око е оштетено. Учителот одговорил дека згрешил двапати, со тоа што се посомневал во својот учител и со тоа што ја гледал; тој ги пофалил нејзините дела, а не нејзиниот изглед. Расказот завршува со гнев и со заминување на ученикот (ве-каас алуј ве-азал). Нема име, нема екскомуникација, нема идол и нема магија.

“Пасусот ј. Хаг. ii. 2 дава многу кратко раскажување за раздорот меѓу рабинот и ‘еден од неговите ученици’, но не го дава името на овој. Ова веројатно е основата на она што подоцна било проширено во вавилонската Гемара. Пасусот пред нас е класичното место за втората талмудска теорија за времето кога живеел Исус. ‘Царот Јанај’ е Александар Јанај, кој владеел од 104 до 78 пр.н.е., значи цел век пред да живее Исус.”

“Предлагам дека спомнувањето на Р. Јехошуа и Исус било додаток заснован на палестинското предание и поттикнат од спомнувањето на Елисеј и Гиезиј; и понатаму, дека овој додаток бил направен во школите на Вавилонија, врз несигурен авторитет.”

Главата 3, ‘Лекомислениот ученик’, ги споредува Санхедрин 107б и Сота 47а со расказот за Јехуда бен Табај во Ерусалимскиот Талмуд. Шефер наоѓа дека именувањето на ученикот како Исус е подоцнежна фаза на расказот: го нема во Ерусалимскиот Талмуд и се наоѓа само во некои ракописи на вавилонската верзија, па расказот не зачувува никаква историја за Исус. Смета дека поклонувањето на тулата одразува што еден вавилонски уредник мислел дека е идолопоклонство, а не некоја христијанска практика, и дека рамката на уредникот го обвинува учителот, Јехошуа бен Перахија, што го одбил ученикот.

“Кога Аллах ќе каже: „О, Иса, сине Мерјемин, сети се на благодaтта Моја кон тебе и кон мајката твоја: кога со Џибрил те помогнав, па со луѓето уште од колевка и како зрел маж разговараше; и кога на писменост и на мудрост, и на Тевратот и на Инџилот те научив; и кога со волјата Моја од глина направи нешто како птица и во неа вдахна, и кога таа со волјата Моја стана птица; и кога со волјата Моја од раѓање слеп и лепрозен исцелуваше; и кога со волјата Моја мртвите ги креваше; и кога од тебе синовите Израилови ги одбив, кога јасни докази им донесе, па тие меѓу нив кои не веруваа – викнаа: ,Ова не е ништо друго туку вистинска маѓија!‘“”

“и го праќа како Пратеник на синовите Израилови: Ви донесов знак од Господарот ваш: ќе ви направам нешто слично на птица (од глина) и ќе дувнам во неа, па со Аллахова волја ќе биде вистинска птица; ќе ги исцелам слепиот од раѓање и лепрозниот, и ќе оживувам мртви со Аллахова волја, и ќе ви кажувам што јадете и што во домовите ваши натрупувате! Во сето тоа има докази за вас, ако бидете вистински верници!”

“кога од Нас Вистината им дојде, кажаа: „Ова е стварно вистинска маѓија!“ „Зарем за вистината која ви е дојдена велите дека е маѓија?“ – кажа Муса – „А маѓепсниците никогаш нема да успеат!“”

“Неверници се тие што велат: „Бог е Месих, синот Мерјемин!“ А Месих говореше: „О, синови Израилови, обожувајте Го само Аллах, и мојот и вашиот Господар!“ Кој на Аллах ќе Му припишува здруженик, Аллах ќе му го забрани влезот во Џенетот и неговото живеалиште ќе биде Џехенемот; а на злосторниците нема никој да им помогне!”

“Кажи: „Зарем за Господар да барам некој друг освен Аллах, кога Тој е Господар на сè?“ Што и да направи некој, за себе си прави, и секој грешник само својот товар ќе си го носи. На крајот кај Господарот свој ќе се вратите и Тој ќе ве извести за тоа за што не се согласувавте.”