Краток одговор
Не. Во исламот секој човек се свртува кон Бог директно, без свештеник, светец или посредник. Куранот вели дека Бог е блиску и се одѕива на секој што Го повикува. Вели дека Тој му е на човекот поблиску од неговата вратна вена, големата вена на вратот. Муслиман што ќе згреши се исповеда само пред Бог, се кае и Му се враќа. Вратата на покајанието останува отворена до смртта. Веровесникот (ﷺ) учел дека повикувањето на Бог е самото по себе обожување, па Му припаѓа само на Бог. Дури и на својата ќерка Фатима ѝ рекол дека воопшто не може да ѝ помогне пред Аллах (﷾). Имамот го предводи намазот и поучува, но не слуша исповед и не дава прошка. Одговорот на исламот е дека самиот Бог простува.
Целосно објаснување
Бог е блиску и му се одѕива на оној што Го повикува
Куранот вели дека Бог е блиску. Го слуша секој човек што Го повикува, и му се одѕива. Му е на човекот поблиску од неговата вратна вена, и знае што му шепоти неговата сопствена душа. Значи никој не мора да ја носи молитвата до Него. Ништо за Неговиот роб не е скриено од Него.
“А кога робовите Мои ќе те прашаат за Мене, Јас сум, сигурно, блиску: се одѕивам на молбата на молителот кога ќе Ме замоли. Затоа, нека се одѕвијат тие на Мојот повик и нека веруваат во Мене, за да бидат на Вистинскиот пат.”
“Ние го создаваме човекот и знаеме душата негова што му шепоти, бидејќи Ние сме му поблиски од вратната вена.”
“Господарот ваш рече: „Повикајте Ме и замолете, Јас ќе ви се одѕвијам! Тие што од вообразеност не сакаат да Ме обожуваат – сигурно понижени ќе влезат во Џехенем.“”
Покајанието оди право кај Бог
Првиот човечки грев во приказот на Куранот е простен без посредник и без жртва. Адем и неговата сопруга не обвиниле никого. Заедно му рекле на својот Господар дека самите себеси си сториле неправда, и Бог се свртел кон Адем со милост. Истата врата е отворена за секој човек до смртта. Куранот им вели дури и на оние што тешко згрешиле да не губат надеж. Вели и дека добрите дела ги поништуваат лошите.
“„Господару наш,“ – рекоа тие – „самите себеси насилство си сторивме, и ако Ти не ни простиш и не ни се смилуваш, сигурно ќе бидеме изгубени.“”
“И Адем прими некои зборови од Господарот свој, па Тој му прости; Тој навистина простува и Милостив е!”
“Кажи: О, робови Мои кои кон себеси во гревовите претерувавте, не губете надеж во Аллаховата милост! Аллах, сигурно, сите гревови ќе ви ги прости; Тој, навистина, многу простува и Тој е Милостив.”
“Залудно им е покајанието на тие коишто прават лоши дела сè додека не им се приближи смртта, па тогаш велат: „Сега навистина се каам!“, ниту пак за тие што ќе умрат како неверници. На нив болна казна им подготвивме!”
“И извршувај го намазот (молитвата) на почетокот и на крајот на денот, и во првите часови на ноќта! Добрите дела навистина ги поништуваат лошите. Тоа е поука за тие што сакаат поука.”
Милост без посредник
Веровесникот (ﷺ) учел дека Бог деведесет и девет делови од Својата милост ги задржал кај Себе, а еден дел го спуштил на земјата. Учел дека Бог трча кон робот што оди кон Него. Доброто дело се запишува од десет до седумстотини пати повеќе, а лошото дело само еднаш. Значи ниеден свештеник или црква не може да дава прошка во Божјо име. Дури ни добрите дела сами по себе не го заслужуваат Џенетот. Човек влегува во него со Божјата милост, која ја бара од самиот Бог.
Ебу Хурејре го слушнал Веровесникот (ﷺ) да вели дека Аллах ја поделил милоста на сто делови, деведесет и девет ги задржал кај Себе, а еден дел го спуштил на земјата; од тој еден дел сите суштества покажуваат милост едни кон други, така што кобилата го крева копитото од своето ждребе од страв да не го нагази. Исто и во Сахих Муслим 2752.
Веровесникот (ﷺ) пренесува дека Аллах вели: Јас сум онакво какво што Мојот роб мисли за Мене, и Јас сум со него кога Ме спомнува; ако ми се приближи за една педа, Јас му се приближувам за еден лакт, а ако дојде кај Мене одејќи, Јас одам кај него трчајќи. Исто и во Сахих Муслим 2675.
Ибн Аббас пренесува дека Веровесникот (ﷺ), кажувајќи што рекол неговиот Господар, поучил: добро дело што е намерено, а не е сторено, се запишува како едно цело добро дело; ако се стори, се запишува од десет до седумстотини пати повеќе, или повеќе; лошо дело што е намерено, а не е сторено, се запишува како цело добро дело; ако се стори, се запишува само како едно лошо дело. Исто и во Сахих Муслим 131.
Ебу Хурејре пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека ничии дела нема да го спасат. Кога бил прашан дали тоа го вклучува и него, рекол: ниту мене, освен ако Аллах не ме покрие со Својата милост. Потоа им рекол да прават добри дела како што треба, искрено и умерено.
- 99Делови од Неговата милост што ги задржал за Себе
- 1Дел што го испратил на земјата
- 10 до 700Пати се запишува доброто дело
- 1Пат се запишува лошото дело
Повикувањето на Бог е обожување, па оди само кон Бог
Веровесникот (ﷺ) рекол дека довата (повикувањето на Бог) е самата по себе обожување. Во секој намаз муслиманот Му вели на Бог: „Само Тебе Те обожуваме и само од Тебе помош бараме!“ Значи молитва упатена до светец или ангел му дава дел од обожувањето на некој друг, а не на Бог. Куранот вели дека оние што се повикуваат покрај Аллах (﷾) се робови како и луѓето што ги повикуваат. Го отфрла и старото оправдување дека таквите помагачи само ги приближуваат луѓето до Аллах (﷾).
Ен-Нуман ибн Бешир пренесува дека Веровесникот (ﷺ) рекол дека довата сама по себе е обожување, а потоа го проучил ајетот во кој Бог вели: повикајте Ме и ќе ви се одѕвам (Куран 40:60).
“Само Тебе Те обожуваме и само од Тебе помош бараме!”
“Тие на кои, покрај Аллах, им се молите, навистина се робови како и вие. Па молете ги и нека ви се одѕвијат ако ја зборувате вистина!”
“Искреното практикување на верата е долг кон Аллах! А на тие што покрај Него земаат други за заштитници: „Ние ги обожуваме само за да нè приближат што поблиску до Аллах“ – Аллах ним, навистина, ќе им пресуди за тоа за коешто тие не се согласуваа. Аллах нема да го упати на Вистинскиот пат тој што е лажливец и неверник.”
Ни Веровесникот (ﷺ) не може да дава прошка
Куранот му вели на Веровесникот (ﷺ) да каже дека нема моќ да донесе добро или штета ни на самиот себе. Кога го опоменувал своето семејство, ѝ рекол на својата ќерка Фатима дека воопшто не може да ѝ помогне пред Аллах (﷾). Исламот навистина учи дека на Судниот ден некои ќе се заземаат (ќе молат за другите), но само оние на кои Бог ќе им дозволи. Никој во овој живот не стои меѓу човекот и неговиот Господар.
“Кажи: Јас не можам ни на самиот себеси некаква корист да си сторам, ниту од себеси некаква штета да тргнам; се случува така како што сака Аллах. А да го познавам невидливото, ќе стекнев многу добра, а злото ќе беше далеку од мене; јас само ги донесувам опомените и радосните вести на луѓето кои веруваат.”
Ебу Хурејре пренесува дека кога слегол ајетот „опоменувај ги своите најблиски роднини“ (Куран 26:214), Веровесникот (ﷺ) ги повикал Курејшите, својот вујко ел-Аббас, својата тетка Сафија и својата ќерка Фатима, кажувајќи му на секого дека воопшто не може да му помогне пред Аллах; Фатима можела да побара од него што сака, но тој воопшто не можел да ѝ помогне пред Аллах.
“Тој ден ќе биде од корист само заземањето на тој на кого Семилосниот ќе му дозволи и со чиишто зборови е задоволен.”
Што веруваат христијаните
Сега христијанското гледиште. Католичката и Православната црква учат дека свештеникот ги простува гревовите во тајната на исповедта, црковен обред. Велат дека Христос им го дал тој авторитет на апостолите, своите избрани ученици, и така го читаат Јован 20:23. Повеќето протестантски цркви не бараат исповед пред свештеник. Но сите сметаат дека Христос е единствениот посредник меѓу Бог и луѓето. Сметаат дека гревот се простува само преку неговата жртва.
“На кого ќе им ги простите гревовите, ќе им бидат простени; а на кого ќе им ги задржите, ќе им бидат задржани.”
“Зашто има еден Бог и еден посредник меѓу Бога и луѓето, човекот Христос Исус;”
| Верување | Исламот | Католиците и православните | Повеќето протестанти |
|---|---|---|---|
| Исповедта пред свештеник е задолжителна | |||
| Посредник меѓу Бог и луѓето | |||
| Простување преку жртва |
- Да
- Не
Во исламот Бог е блиску, а Адем и неговата сопруга биле простени без посредник и без жртва.
Што учел Исус за молитвата и простувањето
Сопственото учење на Исус укажува во друга насока. Во Евангелијата Тој ги упатува луѓето кон Бог директно. Им рекол да Му се молат на Отецот насамо и самите да Го молат Отецот да им прости. Во Неговата парабола (приказна со поука) за изгубениот син, таткото трча да го пречека синот и му простува без посредник. Цариникот што Го замолил Бог за милост со свои зборови си отишол дома оправдан (во ред пред Бог).
“А ти, кога се молиш, влези во својата одаја, и откако ќе ја затвориш вратата, помоли Му се на својот Отец, Кој е во тајност; и твојот Отец, Кој гледа во тајност, ќе те награди јавно.”
“И прости ни ги долговите наши, како што и ние им простуваме на нашите должници.”
“И стана, и дојде кај својот татко. А додека беше уште далеку, татко му го виде и се сожали, и истрча, и падна на неговиот врат, и го бакна.”
“А цариникот, стоејќи оддалеку, не сакаше ни очите да ги подигне кон небото, туку се удираше в гради, велејќи: Боже, биди милостив кон мене грешниот. Ви велам, овој си отиде дома оправдан, а не оној: зашто секој што се возвишува ќе биде понизен; а кој се понизува ќе биде возвишен.”
Стих по стих
1 Тимотеј 2:5 — глава 2, стих 5
“Зашто има еден Бог и еден посредник меѓу Бога и луѓето, човекот Христос Исус;”
Наведено за
Христијаните ова го читаат како учење дека никој не стигнува до Бог освен преку Христос, Кој е и Бог и човек.
Одговорот
Самиот стих го одвојува „еден Бог“ од посредникот, а посредникот го нарекува „човекот Христос Исус“. А Исус ги учел своите ученици да Му се молат на Отецот во тајност и да Го молат Отецот да им прости.
Каде завршува — Стихот ги држи одвоени едниот Бог и човекот Христос Исус. Во молитвата што ја поучувал Исус (Матеј 6:9-13) грешниците Го молат Отецот за простување без да спомнат каков било посредник.
Јован 14:6 — глава 14, стих 6
“Исус му рече: Јас сум патот, вистината и животот: никој не доаѓа кај Отецот, освен преку Мене.”
Наведено за
Исус рекол дека никој не доаѓа кај Отецот освен преку Него, па секоја молитва мора да мине преку Христос.
Одговорот
Исус е патот како пратеник чие учење води кон Бог. Во истото Евангелие Тој вели дека вечниот живот е да се познава „единиот вистински Бог, и Исус Христос, Кого Ти Го прати“. Патот што Тој го учел бил да Му се молиш на Отецот директно, а неговата сопствена образцова молитва не спомнува никого меѓу нив. Дури и таму каде што Јован го прикажува како вели ‘барате во Мое име’, Тој додава нешто. Нема да Го моли Отецот за нив, бидејќи самиот Отец ги љуби (Јован 16:26-27).
Каде завршува — Доаѓањето кај Отецот преку Исус значи следење на пораката на Оној што го испратил единиот Бог. Не значи молење нему или преку него.
Јован 20:23 — глава 20, стих 23
“На кого ќе им ги простите гревовите, ќе им бидат простени; а на кого ќе им ги задржите, ќе им бидат задржани.”
Наведено за
Католиците и православните ова го читаат како Христос што им дава на апостолите, и на свештениците по нив, моќ да ги простуваат гревовите во исповедта.
Одговорот
Стихот не именува свештенство ни наследници и не кажува ништо за исповедање пред друг човек. Во Евангелието по Лука цариникот зборувал само со Бог и си отишол дома оправдан. Таткото на изгубениот син истрчал да го пречека додека тој бил уште далеку.
Каде завршува — Ништо во стихот не бара грешникот да оди преку свештеник, а сопственото учење на Исус покажува простување побарано директно од Бог.
Гледишта
Христијански
Простувањето доаѓа преку Христос, единствениот посредник. Католиците и православните исто така се исповедаат пред свештеник, кој простува во името на Христос. Повеќето протестанти се исповедаат пред Бог директно преку Христос.
Има еден посредник меѓу Бог и луѓето, Христос Исус, и простувањето доаѓа преку него.
Побивање
Стихот навистина зборува за еден посредник. Но го одвојува „еден Бог“ од „човекот Христос Исус“. А молитвата што ја поучувал Исус Го моли Отецот да прости, без да спомне жртва или некој меѓу нив.
Во Јован 20:23 Исус им дава на апостолите авторитет да ги простуваат или задржуваат гревовите. Католичката и Православната црква сметаат дека тој преминува на нивните свештеници.
Побивање
Стихот навистина зборува за простување гревови. Но не именува свештенство ни наследници и не кажува ништо за исповедање пред друг човек. Во сопствената приказна на Исус цариникот го замолил само Бог и си отишол дома оправдан. Куранот прашува: „кој ќе ги прости гревовите ако не Аллах (﷾)?“
Исламското гледиште
Секој човек стои пред Бог директно. Тој го слуша секој што Го повикува, му простува на секој што искрено ќе се сврти кон Него, и не му треба свештеник, светец или жртва. Веровесникот (ﷺ) ги учел луѓето да бараат само од Бог.
Куранот вели дека Бог е блиску и се одѕива на секој што Го повикува. Му е на човекот поблиску од неговата вратна вена.
Довата е обожување, па молењето на некој друг или преку некој друг освен Бог му дава обожување на создание.
Куранот го отфрла тврдењето дека се потребни други суштества за да ги приближат луѓето до Бог.
Адем и неговата сопруга се покајале пред Бог со свои зборови. Бог му простил на Адем без посредник и без жртва.
Вратата на покајанието е отворена за секој човек до смртта, колку и да е голем гревот. А добрите дела ги поништуваат лошите.
Сахих (веродостојните) хадиси се преданија за зборовите на Веровесникот (ﷺ). Тие ја опишуваат Божјата милост кон оној што се свртува кон Него. Зборуваат за деведесет и девет делови милост задржани кај Него, за Него што трча да го пречека робот и за умножените добри дела.
Веровесникот (ﷺ) ѝ рекол на својата ќерка дека не може да ѝ помогне пред Аллах (﷾). Куранот му дава да каже дека нема моќ ни над своето сопствено добро или штета.
Заземањето (молењето за другите) на Судниот ден им припаѓа само на оние на кои Бог ќе им дозволи. Тоа не е порта низ која човекот мора да мине во овој живот.
Исус ги учел луѓето да Му се молат на Отецот директно и самите да Го молат за простување.