منظور عیسی از ‘ملکوت خدا از شما گرفته شده’ چه بود؟

“و مثلی دیگر بشنوید: صاحب‌خانه‌ای بود که تاکستانی غرس نموده، خطیره‌ای گردش کشید و چرخشتی در آن کند و برجی بنا نمود. پس آن را به دهقانان سپرده، عازم سفر شد. و چون موسم میوه نزدیک شد، غلامان خود را نزد دهقانان فرستاد تا میوه‌های او را بردارند. اما دهقانان غلامانش را گرفته، بعضی را زدند و بعضی را کشتند و بعضی را سنگسار نمودند. باز غلامان دیگر، بیشتر از اولین فرستاده، بدیشان نیز به همان طور سلوک نمودند. بالاخره پسر خود را نزد ایشان فرستاده، گفت: پسر مرا حرمت خواهند داشت. اما دهقانان چون پسر را دیدند با خود گفتند: این وارث است. بیایید او را بکشیم و میراثش را ببریم. آنگاه او را گرفته، بیرون تاکستان افکنده، کشتند. پس چون مالک تاکستان آید، به آن دهقانان چه خواهد کرد؟ گفتند: البته آن بدکاران را به سختی هلاک خواهد کرد و باغ را به باغبانان دیگر خواهد سپرد که میوه‌هایش را در موسم بدو دهند.”

“عیسی بدیشان گفت: مگر در کتب هرگز نخوانده‌اید این سنگی که معمارانش رد نمودند، همان سر زاویه شده است؛ این از جانب خداوند آمد و در نظر ما عجیب است؟ از این جهت شما را می‌گویم که ملکوت خدا از شما گرفته شده، به امتی که میوه‌اش را بیاورند، عطا خواهد شد.”

“و چون رؤسای کهنه و فریسیان مثل‌هایش را شنیدند، دریافتند که دربارهٔ ایشان می‌گوید.”

“سنگی را که معماران رد کردند، همان سر زاویه شده است.”

“و در کنارهٔ راه یک درخت انجیر دیده، نزد آن آمد و جز برگ بر آن هیچ نیافت. پس آن را گفت: از این به بعد میوه تا به ابد بر تو نشود! که در ساعت درخت انجیر خشکید.”

“پس این مثل را آورد که شخصی درخت انجیری در تاکستان خود غرس نمود و چون آمد تا میوه از آن بجوید، چیزی نیافت. پس به باغبان گفت: اینک سه سال است می‌آیم که از این درخت انجیر میوه بطلبم و نمی‌یابم؛ آن را ببر؛ چرا زمین را نیز باطل سازد؟ در جواب وی گفت: ای آقا، امسال هم آن را مهلت ده تا گردش را کنده، کود بریزم. پس اگر ثمر آورد، والا بعد از آن، آن را ببر.”

“اسرائیل را مثل انگورها در بیابان یافتم، و پدران شما را مثل نوبر انجیر در ابتدای موسمش دیدم. اما ایشان به بعل فغور رفتند و خویشتن را برای رسوایی نذیره ساختند، و مثل معشوقهٔ خود مکروه شدند.”

“این است آن سنگی که شما معماران آن را رد کردید و الحال سر زاویه شده است.”

“لیکن شما قبیلهٔ برگزیده و کهانت ملوکانه و امت مقدس و قومی که ملک خاص خدا باشد هستید تا فضایل او را که شما را از ظلمت به نور عجیب خود خوانده است، اعلام نمایید.”

“پس به ابراهیم گفت: این کنیز را با پسرش بیرون کن، زیرا که پسر کنیز با پسر من اسحاق وارث نخواهد بود.”

“و از پسر کنیز نیز امتی به وجود آورم، زیرا که او نسل توست.”

“برخیز و پسر را برداشته، او را به دست خود بگیر، زیرا که از او امتی عظیم به وجود خواهم آورد.”

“و هر که بر آن سنگ افتد، منکسر شود و اگر آن بر کسی افتد، نرمش سازد.”

“و هر که بر آن سنگ افتد خرد شود، اما اگر آن بر کسی بیفتد او را نرم خواهد ساخت.”

“و در ایام این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی را که تا ابدالآباد زایل نشود، برپا خواهد نمود؛ و آن سلطنت به قوم دیگر منتقل نخواهد شد، بلکه تمامی آن سلطنت‌ها را خرد کرده، مغلوب خواهد ساخت، و خودش تا ابدالآباد استوار خواهد ماند. و چنانکه دیدی که آن سنگ بدون دست‌ها از کوه جدا شد و آهن و برنج و گل و نقره و طلا را خرد کرد، خدای عظیم پادشاه را از آنچه بعد از این واقع خواهد شد، اطلاع داده است؛ و خواب یقین است و تعبیرش امین.”

تاریخی روایی از فتوحات نخستین مسلمانان. سقوط شام و بیت‌المقدس، سقوط تیسفون، پایتخت ایران، با گنج شاهی‌اش در دههٔ 630، و فتح مصر تا آغاز دههٔ 640 را شرح می‌دهد؛ همه در حدود یک دهه پس از درگذشت پیامبر (ﷺ).

ابوهریره روایت کرده است که پیامبر (ﷺ) خود و پیامبران پیش از خود را به مردی مانند کرد که خانه‌ای زیبا ساخت اما جای یک خشت را در گوشه‌ای خالی گذاشت. مردم گرد آن می‌گشتند، آن را می‌ستودند و آرزو می‌کردند آن خشت در جای خود بود. فرمود: من آن خشتم، و من آخرین پیامبرانم.