آیا اسماعیل در عهد و برکت خدا به ابراهیم سهیم است؟

“خدا گفت: به تحقیق، زوجه‌ات ساره برای تو پسری خواهد زایید، و او را اسحاق نام بنه؛ و عهد خود را با وی استوار خواهم داشت، تا با ذریت او بعد از او عهد ابدی باشد. و اما دربارهٔ اسماعیل، تو را اجابت فرمودم. اینک او را برکت داده، بارور گردانم، و او را بسیار کثیر گردانم. دوازده رئیس از وی پدید آیند، و امتی عظیم از وی به وجود آورم. لکن عهد خود را با اسحاق استوار خواهم ساخت، که ساره او را بدین وقت در سال آینده برای تو خواهد زایید.”

“خدا به ابراهیم گفت: دربارهٔ پسر خود و کنیزت، به نظرت سخت نیاید؛ بلکه هر آنچه ساره به تو گفته است، سخن او را بشنو، زیرا که ذریت تو از اسحاق خوانده خواهد شد.”

“لیکن کتاب چه می‌گوید؟ کنیز و پسر او را بیرون کن زیرا پسر کنیز با پسر آزاد میراث نخواهد یافت.”

“و چون ده سال از اقامت ابرام در زمین کنعان سپری شد، سارای، زوجهٔ ابرام، کنیز خود هاجر مصری را برداشته، او را به شوهر خود ابرام به زنی داد.”

“و هاجر از ابرام پسری زایید؛ و ابرام پسر خود را که هاجر زایید، اسماعیل نام نهاد.”

“خدا به ابراهیم گفت: دربارهٔ پسر خود و کنیزت، به نظرت سخت نیاید؛ بلکه هر آنچه ساره به تو گفته است، سخن او را بشنو، زیرا که ذریت تو از اسحاق خوانده خواهد شد.”

“و از پسر کنیز نیز امتی به وجود آورم، زیرا که او نسل توست.”

“و فرشتهٔ خداوند به وی گفت: ذریت تو را بسیار افزون گردانم، به حدی که از کثرت به شماره نیایند.”

“خدا گفت: به تحقیق، زوجه‌ات ساره برای تو پسری خواهد زایید، و او را اسحاق نام بنه؛ و عهد خود را با وی استوار خواهم داشت، تا با ذریت او بعد از او عهد ابدی باشد. و اما دربارهٔ اسماعیل، تو را اجابت فرمودم. اینک او را برکت داده، بارور گردانم، و او را بسیار کثیر گردانم. دوازده رئیس از وی پدید آیند، و امتی عظیم از وی به وجود آورم. لکن عهد خود را با اسحاق استوار خواهم ساخت، که ساره او را بدین وقت در سال آینده برای تو خواهد زایید.”

“برخیز و پسر را برداشته، او را به دست خود بگیر، زیرا که از او امتی عظیم به وجود خواهم آورد.”

“این‌اند پسران اسماعیل، و این است نام‌های ایشان در بلدان و حصارهای ایشان: دوازده امیر بر حسب قبایل ایشان.”

“و از تو امتی عظیم پیدا کنم، و تو را برکت دهم، و نام تو را بزرگ سازم، و تو برکت خواهی بود. و برکت دهم به آنانی که تو را مبارک خوانند، و لعنت کنم به آنکه تو را ملعون خواند؛ و از تو جمیع قبایل جهان برکت خواهند یافت.”

“اما من، اینک عهد من با توست، و تو پدر امت‌های بسیار خواهی بود.”

“و زمین غربت تو، یعنی تمام زمین کنعان را، به تو و بعد از تو به ذریت تو به ملکیت ابدی دهم، و خدای ایشان خواهم بود.”

“این است عهد من که نگاه خواهید داشت، در میان من و شما و ذریت تو بعد از تو: هر ذکوری از شما مختون شود. و گوشت قلفهٔ خود را مختون سازید تا نشان آن عهدی باشد که در میان من و شماست.”

“هر خانه‌زاد تو و هر زرخرید تو البته مختون شوند تا عهد من در گوشت شما عهد جاودانی باشد.”

“و پسرش اسماعیل سیزده ساله بود هنگامی که گوشت قلفه‌اش مختون شد. در همان روز ابراهیم و پسرش اسماعیل مختون گشتند.”

“اگر مردی را دو زن باشد، یکی محبوبه و دیگری مکروهه، و محبوبه و مکروهه هر دو برایش پسران بزایند، و پسر مکروهه نخست‌زاده باشد، پس در روزی که اموال خود را به پسران خویش تقسیم نماید، نمی‌تواند پسر محبوبه را بر پسر مکروهه که نخست‌زاده است، حق نخست‌زادگی دهد. بلکه پسر مکروهه را نخست‌زادهٔ خود بشناسد، و از هر چه دارد نصیب دو حصه بدو دهد، زیرا که او ابتدای قوت اوست و حق نخست‌زادگی از آنِ اوست.”

“و چون ده سال از اقامت ابرام در زمین کنعان سپری شد، سارای، زوجهٔ ابرام، کنیز خود هاجر مصری را برداشته، او را به شوهر خود ابرام به زنی داد.”

“زیرا او را می‌شناسم که فرزندان و اهل خانهٔ خود را بعد از خود امر خواهد فرمود تا طریق خداوند را حفظ نمایند و عدالت و انصاف را به جا آورند، تا خداوند آنچه به ابراهیم گفته است، به وی برساند.”

“و از ذریت تو جمیع امت‌های زمین برکت خواهند یافت، چونکه قول مرا شنیدی.”

“و اما اگر آواز خداوند خدای خود را نشنوی تا هوشیار شده، همهٔ اوامر و فرایض او را که من امروز به تو امر می‌فرمایم به جا آوری، آنگاه جمیع این لعنت‌ها به تو خواهد رسید و تو را خواهد دریافت:”

“و واقع می‌شود چنانکه خداوند بر شما شادی نمود تا به شما احسان نموده، شما را بیفزاید، همچنین خداوند بر شما شادی خواهد نمود تا شما را هلاک و نابود گرداند؛ و از زمینی که برای تصرفش به آنجا می‌روید، کنده خواهید شد.”

“و در سال نهم هوشع، پادشاه آشور سامره را گرفت و اسرائیل را به آشور به اسیری برد، و ایشان را در حلح و خابور بر نهر جوزان و در شهرهای مادیان سکونت داد.”

“و از این جهت که بنی‌اسرائیل به خداوند خدای خود که ایشان را از زمین مصر، از زیر دست فرعون پادشاه مصر، بیرون آورده بود، گناه ورزیدند و از خدایان غیر ترسیدند،”

“و [ای پیامبر، یاد کن از] هنگامی که الله ابراهیم را با سخنانی [مشتمل بر احکام و تکالیف شرعی] آزمود و او همه را به خوبی به انجام رساند. [الله به وی] فرمود: «من تو را پیشوای مردم قرار می‌دهم». [ابراهیم] گفت: «[پروردگارا] از فرزندانم [نیز پیشوایانی قرار بده تا مردم به آنان اقتدا کنند]». [الله] فرمود: «عهد و پیمانِ من [با تو در مورد پیشواییِ دین]، به ستمکاران نمی‌رسد».”

“و ایشان از حویله تا شور، که مقابل مصر به سمت آشور واقع است، ساکن بودند؛ و او در حضور همهٔ برادران خود درگذشت.”

“پس برای غذا خوردن نشستند، و چشمان خود را باز کرده، دیدند که ناگاه قافلهٔ اسماعیلیان از جلعاد می‌رسد، و شتران ایشان کتیرا و بلسان و لادن بار دارند، و می‌روند تا آن‌ها را به مصر ببرند.”

“این‌اند پسران اسماعیل، و این است نام‌های ایشان در بلدان و حصارهای ایشان: دوازده امیر بر حسب قبایل ایشان.”

“و ابرام هشتاد و شش ساله بود چون هاجر اسماعیل را برای ابرام بزاد.”

“و ابراهیم صد ساله بود هنگامی که پسرش اسحاق برایش زاییده شد.”

“و بعد از آن، برادرش بیرون آمد و پاشنهٔ عیسو را به دست خود گرفته بود، و او را یعقوب نام نهادند. و در حین ولادت ایشان، اسحاق شصت ساله بود.”

“و در این کتاب، از اسماعیل یاد کن. بی‌تردید، او راست‌وعده و فرستاده‌ای پیامبر بود.”

“پروردگارا! ما را [تسلیم و] فرمانبردارِ خود قرار بده و از نسل ما [نیز] امتی فرمانبردارِ خود [پدید آور] و آداب عبادتمان را به ما نشان بده و توبۀ ما را بپذیر. حقا که تو توبه‌پذیرِ مهربانی.”

“پروردگارا، در میان آنان [= مردم مکه] پیامبری از خودشان [از نسلِ اسماعیل] برانگیز تا آیاتِ تو را بر آنان بخوانَد و کتاب و حکمت [= قرآن و سنت] به آنان بیاموزد و [از شرک و نادانی] پاکیزه‌شان گردانَد. همانا که تو پیروزمندِ حکیمی».”

“و این است نام‌های پسران اسماعیل، موافق اسم‌هایشان بر حسب پیدایش ایشان: نخست‌زادهٔ اسماعیل، نبایوت؛ و قیدار و ادبئیل و مبسام،”